donderdag 31 december 2015

deel 3 en laatste deel van: een kerst vol liefde.

deel 1 en 2 nog niet gelezen? hier volgende de links er naar.

deel 1:
http://scoozie-mouse.blogspot.nl/2015/12/deel-1-een-kerst-vol-liefde.html

deel 2:
http://scoozie-mouse.blogspot.nl/2015/12/deel-2-een-kerst-vol-liefde.html

en dan nu het laatste deel van mijn online verhaal, veel lees plezier!



een kerst vol liefde (deel 3)

Jade schudden haar hoofd, nee, dat werd het bij nader inzien ook niet.
Gehuld in een badlaken pakte ze de hanger met daar op een zwarte-rode jurk, het was een mooie maar toch iets te overdreven om aan te trekken.
Ze zuchten een keer diep en ging de hele garderobe in haar kast nog een keer na.
Flash lag op het voeteneind van het bed en leek op zijn minst geïnteresseerd te zijn in al die kleding.
Het was zaterdag en vanavond had ze afgesproken met Josh. Hij had willen afspreken om samen te eten en dan het laatste nieuws rond Flash te bespreken.
Ze voelde een licht steek, ze was erg gesteld geraakt op zijn gezelschap, Flash dan.
Ja Josh had ook indruk op haar gemaakt maar ze had zo haar twijfels over hij dat ook zo voelde.
Volgens oma had Madison gezegd dat ze zeker wist dat Josh ook een oogje had op haar. Met het schaamrood op haar wangen had ze aan gehoord hoe oma vertelde over haar en Josh en de mistletoe boven hun hoofd. Beiden deden niks maar hun gezichten hadden anders verteld, dat beweerde Madison dan.
Oma scheen te genieten van dit moment, zelf kon Jade wel door de grond zakken.
Ze had inderdaad graag gekust willen worden door Josh.
Het was niks bijzonder deze avond dus eindigde haar zoek toch in de kast met spijkerbroek, witte blouse en een licht bruin blazer. Haar bruine laarzen paste hier ook nog eens goed bij.
Netjes maar niet te overdreven, nog wat lichte make-up en Jade was tevreden met zich zelf.
Met een vlugge blik op de klok zag ze dat ze nog genoeg tijd had om even een rond je met Flash kon doen voor ze zou gaan horen welk lot hem te wachten stond.

Josh had vandaag zijn administratie bijgewerkt en was nu fris gedoucht klaar voor zijn date met Jade.
Kon hij dit wel een date noemen? Hij had haar uitgenodigd om te bespreken wat hij inmiddels over Flash te weten was gekomen.
Flash, haar tv-superheld, zo had ze de viervoeter genoemd en die scheen het best te vinden. Het dier had geboft dat zij hem had gevonden.
Er was geen enkel spoor wat leiden naar een eigenaar, het leek er dus op dat het dier ergens uit een auto was gezet. Toch een persoon die niet langer voor hem had willen zorgen. Sommige mensen waren geen huisdieren waard.
Josh schudden zijn hoofd, dit was soms een van de dingen die niet mee vielen als dierenarts, niet iedereen had een groot hart als hij of Jade.
Jade, lieve, mooie Jade, hij had haar moeten kussen toen hij zijn kans had onder de mistletoe. Maar oen dat hij was, hij deed het niet en schijnbaar was Madison dat ook opgevallen. Zonder schroom had ze hem voor sukkel uit gemaakt.
Hij checkten of hij als had en ging richten Cotton's Shanty.
Eindelijk zou hij haar weer zien.


Bij iedere stap die ze dicht bij de Shanty kwam voelde haar buik steeds meer bubbelen. Nee, dat was niet het juiste woord, vlinders?
Jade had de zenuwen en dat was het bewijs dat ze meer zag in Josh dan dat ze eigenlijk zou moeten doen.
'Natuurlijk' mompelde ze, op verschillende plaatsen aan de veranda hing mistletoe.
De groene takjes negerend stapte ze de Cotton's Shanty binnen, aan de bar zag ze hem al zitten, hij was in gesprek met Madison.
Jade begon ze te ontdoen van haar jas.
Zonder dat er wat gezegd draaide Josh zich om, ze was er, ze was haar jas aan het op hangen aan een van de hakjes.
'Luister schat' zei Madison, 'je hebt vanavond je kans om haar meer dan hondenpraat te verkopen, gebruik je hoofd en laat je hart de rest doen.'
voor hij antwoord kon geven hoorde hij haar stem al.
'hallo Josh. Madison.'
ze was zo mooi, even kon hij geen woord uit brengen. Madison leek niet om woorden te zoeken, 'goedenavond Jade, drink jullie nog wat aan de bar of gelijk wat meer privé aan een tafeltje?'
Josh keek naar Jade, en zij naar hem. 'doe maar dat tafeltje antwoorden hij.'
jade knikte alleen, 'zo als jullie willen' antwoorden Madison met een grote lach.
Ze bracht hun naar een tafel voor twee, 'wat willen jullie drinken?'
'doe mij maar een witte wijn' zei Jade, 'voor mij een biertje' volgde Josh.
Madison verdween om hun drankjes te regelen.
'je ziet er opgewekt uit' begon Josh.
'dank je, bijna kerst daar word iedereen vrolijk van toch?'
'het zijn mooie dagen maar meestal ben ik hier te vinden en kunnen mensen me bellen als hun dier hulp nodig zou hebben.'
Madison zetten hun glazen neer en liet een kaart achter.
'op Flash' proosten Josh, 'op Flash' een Jade nam een slokje van haar wijn.
tja … over Flash' begon Josh, 'ik denk dat je voorlopig aan hem vast zit. Niemand schijnt hem te kennen en me maatje in Frosty Vally weet het ook niet.'
'Dus iemand heeft hem gedumpt en er van door gegaan, arm dier.'
'Daar ziet het wel naar uit, wat ga je nu doen? Hou je hem of misschien toch een asiel?'
Jade verslikte zich bijna met de slok die ze net nam, 'ben je gek! Flash blijft bij mij, ik ben intussen wel erg aan hem gehecht geraakt.'
een koude vlaag kwam door de ruimte toen door de deur een ouder echtpaar binnen stapte.
Even keken ze rond en liepen door naar de bar waar de man Madison aanspraak.
Josh keek er even naar en keek toen weer naar Jade, 'dus je wil hem houden. Dat betekend dan zeker dat ik er een cliënte bij krijg?'
'Ja, daar lijkt het wel op hé' lachte Jade.

Vanuit zijn ooghoek zag hij Madison wijzen op hun. Ze kwam vanachter de bar en leiden het echtpaar hun kant op.
Foute boel wist Josh gelijk, voor Jade dan, hij had een klein vermoeden dat dit niet leuk zou worden voor haar.
'Sorry dat ik jullie even stoor' begon Madison 'maar dit zijn Steve en Ann Moore, en zij zouden wel eens de eigenaars kunnen zijn van Flash of liever gezegd Doolittle, zo heet hij eigenlijk.'
Jade keek verschrikt, Josh knikte alleen. Er viel een pijnlijke stilte.
Jade voelde haar te keer gaan, Josh stond op om het echtpaar een hand te geven.
'Josh Adams en dit is Jade Campbell, zij heeft hem gevonden is is toen bij mij langs gekomen, ik ben dierenarts.'
De twee mannen stond te praten, Steve Moore legde uit dat Doolittle was weg gelopen nadat zijn zoon hem nog al gemeen had behandeld,ze waren wel gaan zoeken maar zonder resultaat.
In Frosty Vally had hij iemand gesproken die vertelde dat er hier in Cottonhalls een hond gevonden was maar niemand het beestje kenden dus waren ze hier heen gekomen om te kijken of het hun beagle Doolittle kon zijn.
Ann Moore wende zicht tot Madison en Jade, 'onze zoon Chris heeft down syndroom, hij is echt wel een lieve jongen maar heeft soms van die momenten. Toen wij besloten om hem uit huis te plaatsen in een woongroep was het zo stil dus is Doolittle gekomen. Chris is dol op hem maar nogmaals soms, tja … we weten niet waarom hij zo dan doet.'
Jade wist weinig te zeggen en knikte slechts, 'het is vervelend maar gelukkig heeft Jade hem gevonden en goed voor hem gezorgd' spraak Madison.
Steve stond er op dat hij de gemaakte kosten van dierenarts en de verder verzorging zou vergoeden maar Jade vond het niet nodig, ze had het met liefde gedaan.
Het ontging Josh niet dat ze een trieste blik in haar ogen had, hij vond het fijn dat de eigenaren hun hadden gevonden maar hij vond het ook wel sneu voor haar.
'Nou' begon Jade, 'dan zullen we zeker maar naar mij huis gaan om Flash... ik bedoel Doolittle op te halen.'
Ann Moore stapte op haar af en zonder iets te vragen gaf ze haar een stevige knuffel.
'Je mag altijd langs komen om eens bij hem te kijken, ik zie dat je erg op hem gesteld ben geraakt, Doolittle is een echte hartenbreker.'
Jade slikte in de hoop dat ze de tranen tegen kon houden.


Doolittle was hun nog niet vergeten,hij blaften vrolijk en sprongen tegen ze op.
Josh keek schuin naar Jade, hij kon dit verder even maar regelen. Ze zag er zo gekwetst uit nu ze toch haar nieuwe vriendje kwijt was.
'Doe maar rustig aan, ik regel dit wel verder' fluisterde hij in haar oor.
Geen enkele reactie kwam terug.
Omdat Jade niks voor de zorg wilde hebben beloofde Steve Moore een donatie aan het dierenasiel te doen uit haar naam. Jade vond het best.
Doolittle liet zich zonder problemen zijn riem aan doen en het echtpaar Moore nam nu dan echt afscheid.
Omdat ze bang was haar tranen niet in te kunnen houden gaf ze het beestje een aai over zijn hoofd en wenste ze fijn kerstdagen nu ze hem weer terug hadden.
Toen ze weg waren viel er een pijnlijke stilte.
Josh liep naar haar toe en wilde haar vast pakken voor een stevig knuffel. Maar ze deed een stap achter uit,hem ontwijken, 'Ik denk dat je beter kan gaan, ik heb geen honger meer en wil alleen zijn'.
'Ik begrijp het maar ik wil je best me schouder bieden voor wat troost.' was zijn antwoord met een brede glimlach.
'NEE!' in haar ogen glansden tranen, 'ik wil dat niet,nu niet,morgen niet, nooit niet. Er is niks waarom jij je tijd aan mij moet besteden, hij is weg, terug bij zijn baas, einde hoofdstuk, life goes on!'
tranen rolde over haar gezicht, verdorie, waarom had zijn nu hem gevonden, Josh ontmoet en hem nog leuk vinden ook, en een hond waar ze van was gaan houden en nu weer kwijt was, wat op zich dan ook weer het doel was toen ze die flyers had op gehangen.
Josh keek haar aan,hij wilde haar zo graag troosten maar ze liet het niet toe.
'waarom denk je dat ik me tijd beter kan besteden?' vroeg hij, 'ik heb een hond niet nodig om al reden te hebben om bij iemand te willen zijn. Ik wil ook bij je zijn zonder Doolittle, vanaf dat je de praktijk binnen stapte krijg ik je niet uit me hoofd en toen we daar onder de mistletoe stond wilde ik je ook kussen maar wilde je niet afschrikken. Ik ben gewoon stapelverliefd op je geworden Jade Campbell en hond of niet, ik verdoe me tijd niet met jouw, dat weet ik zeker.'
Jade keek hem met open mond aan naar deze verklaring, hij was net zo verliefd als zij en toch wilde nu alleen zijn, dat ze hier nu een kans liet gaan wist ze maar het verdriet was ze voelde nu haar viervoeter vriendje weg was won het.
'Ik wil dat je gaat, ik kan dit nu niet ook nog eens dealen. Ik wil huilen op de bank met een grote bak chocolade ijs en een doos tissues, alleen zonder jouw. Ga dus alsjeblief weg en laat me met rust, je vind heus wel iemand die je meer waardig is dan ik.' ze sloeg haar armen over elkaar om duidelijk te maken dat ze het meende.
goed ik zal je alleen laten maar ben echt niet van plan het verder hier bij te laten, ik wil jouw en ik weet dat jij het zelfde voelt. Als je toch me schouder wil hebben kun je altijd bellen'. En met deze woorden liet hij haar achter.
Ongetwijfeld werd ze morgen wakker en zou spijt hebben dat ze dit had gedaan maar het was beter, als zij Flash …. Doolittle niet had gevonden was ze hem ook niet zo gauw tegen gekomen en zou hij ook niet verliefd zijn geworden.
Ze deed haar laarzen uit en de blazer, liep naar de keuken en trok een bak chocolade ijs uit de vriezer, met de bak en een lepel liet ze zich op de bank vallen.
Hij had gezegd verliefd te zijn, verdorie, 3 weken geleden wist ze alleen zijn naam en dat hij dierenarts hier was en nu was ze ook verliefd maar blind door het verlies van een hond.
'O' kreunde ze een hap ijs nemend, 'je heb het weer goed geregeld!'

Josh was terug gelopen naar de Shanty om te laten weten dat diner niet door ging.
Madison snapte het wel. Ze gaf hem een biertje en vertelde was gebeurd.
'Niet op geven' was haar antwoord, “geef haar even ruimte maar laat het niet door je vinger glippen omdat ze nu even te koppig en verdrietig is.'
dat was hij ook niet van plan, hij zou haar even tijd geven maar hij zou niet opgeven.
'Jade is nog niet van me af' en hij nam een flinke slok van zijn bier.

Jade had zich wat op de achtergrond gehouden, Josh had meerder keren gebeld maar ze nam niet op,zijn voicemail had ze wel geluisterd maar niet gereageerd.
En natuurlijk wist oma van Madison wat er was gebeurd maar had haar het zwijgen opgelegd dat ze er niet over wilde praten. Verrassend genoeg had oma dit ook gedaan.
Het was inmiddels 24 december en de toespraak die burgemeester Davis altijd hield, oma had haar zover gekregen om samen te gaan.
Ze stonden op de veranda bij Madison, die had geen woord gezegd over het voorval met Josh, wat ze als een opluchting vervaarden.
Oma en Madison stond zacht te praten, Madison had een tijdje wat gehad met Victor Davis, ze luisterde mee.
'Wat ging er dan fout' vroeg oma aan Madison.
'geen idee' was het antwoord, “de seks was top en Victor zelf is wijs genoeg, hij is niet voor niets onze burgemeester. Ik kan er de vinger niet op leggen waar het fout is gegaan maar ik vind hem nog steeds een erg lekker ding.'
beiden begonnen te lachen, 'misschien dat je dan maar eens een hengel moet uit gooien en je vis terug aan de haak slaan' lachten oma.
'Mijn idee' was het antwoord terug.
Op dat moment zag Jade Josh aan komen lopen, ook dat nog.
Madison verontschuldigde zich en ging naar binnen,de meute zou ongetwijfeld hier weer eindige.
Oma kreeg een twinkel in haar ogen. Josh liep de veranda op.
'Goedenavond dames, als goed hier?'
'goedenavond Josh, ja hoor als goed, jullie moeten me ook excuseren, ik ga alvast een stoel binnen inpikken.' en weg was ze, Jade kon wel door de grond zakken.
Josh keek haar aan, 'hoe gaat het nou? Voel je je zelf al iets beter?'
'Ik ben niet van gedachten veranderd als je dat soms bedoelt. Sorry Josh, verdoe je tijd niet, leef verder.'
Josh stapte naar voren en pakte haar vast, voor dat ze iets kon zeggen of doen had hij haar tegen zich aan getrokken en kuste haar.
Die paar seconden leken wel lange minuten, dit wilde ze niet, ja wel dit wilde ze wel.
Josh trok haar nog iets dichter tegen zich aan,dit voelde goed en zijn kus was net zo als dat ze zich had voorgesteld. Ze sloeg een arm rond zijn nek.
Toen Josh haar weer los liet keek hij even omhoog, Mistletoe.Jade zag het ook.
'en zonder die takken had ik het ook gedaan, ik wil je nog steeds en overduidelijk jij wil mij dus laten we op houden met dit welles nietes spelletje en gewoon er voor gaan.'
Jade had het op eens bloedheet, dit was beter dan ze had kunnen dromen.
Ze had een lichte bloos op haar wangen gekregen.
'Ik' begon ze te stamelen maar Josh onderbrak haar.
'Jade, ik ben verliefd op je en deze laatste dagen waren een hel, je hebt geen enkel bericht van mij beantwoord. Wat kan ik doen om je te overtuigen dat je voor mij de enige bent die ik wel, met of zonder hond. Ik hou van je Jade Campbell en zeg alsjeblief gewoon eerlijk wat jij echt voelt want je oma staat door het raam te kijken en ik hou het niet meer van verlangen naar jouw zoete lippen.'
Jade draaide zich om en inderdaad oma stond te gluren met een brede glimlach stak ze een duim omhoog.
Ze wede zich weer tot Josh die duidelijk de spanning op zijn gezicht had.
Hij had gelijk, deze kans kon ze niet laten lopen, het leek nu op zijn plaats te vallen.
Doolittle had hun bij elkaar gebracht, hij was terug bij zijn eigen baasjes maar zij had Josh. 'ja,ja,ja, ik wil je net zo graag en kus me nu nog een keer voor ik van gedachten verander.
Dat liet Josh zich geen tweede keer zeggen en trok haar dicht tegen zich aan en kusten haar, ze voelde haar benen wat wankelen, dit was het beste wat haar was over komen.
'Deze kerst is vol van liefde' zei hij 'en ik beloof je dat er nog vele zullen volgen,ik laat je nooit meer gaan, Jade Campbell jij word ooit mij eigen Jade Adams.'
'Daar hou ik je aan jongeman.' Beiden draaide zich om en daar stond oma.
'Ik wil een adres van de Moores en ik stuur een mand vol honden lekkers, die rakker heeft mij het mooiste kerstcadeau gegeven wat ik kon wensen, me kleindochter die verliefd is.'
'Josh trok Jade weer naar zich toe, 'wat u zegt, dit is het mooiste kerstcadeau wat je kan wensen.'




                                                               EINDE




                   ik wens jullie alle een fijne jaarwisseling, wees voorzichtig met vuurwerk!













donderdag 24 december 2015

deel 2: een kerst vol liefde

deel 1 gemist hier volgt een link er naar:
http://scoozie-mouse.blogspot.nl/2015/12/deel-1-een-kerst-vol-liefde.html
en dan volg hier het 2de deel van mijn online verhaal, veel lees plezier!


een kerst vol liefde (deel 2)

De dagen die volgende zagen of spraken Jade en Josh elkaar niet. Te druk met hun eigen dingen.
Josh had gezien dat er flyers hingen bij de praktijk maar had niemand nog gevraagd of ze iets wisten en niemand had er verder ook nog vragen over gesteld.
Julia had gebabbeld hoe zielig ze het vond en hoe dapper ze vond dat Jade was om het dier op te vangen. Je kon nooit weten hoe een onbekend beest zou gaan reageren in je huis of op mensen.
Hij zou haar moeten bellen wat de mogelijkheden nog waren voor het vinden van de eigenaar. Ze zou kunnen informeren bij het dierenasiel of misschien dat de politie een melding hadden van een vermiste hond.
Vanaf het moment dat ze met de beagle zijn praktijk was binnen gekomen stond ze op zijn netvlies gebrand. Ze was mooi en dat ze het lot van het dier zo aantrok, ze was net zo begaan met mens en dier als hij,oké meer met de dieren als mensen maar toch.
Van Julia had hij gehoord dat Jade haar ouders was verloren bij een auto-ongeluk, ze was toen nog maar 17 jaar, hij voelde een steek van medelijden voor haar.
Alle helemaal toen hij hoorde dat Sharon North haar tante bleek te zijn maar weinig goed over haar nichtje vertelde, iets over hard werken en over de balk gooien van zijn erfgoed. Hij had er verder niet naar gevraagd misschien dat Jade hem dat zelf kon vertellen.
Met een blik op zijn werkrooster zag hij dat er vanavond geen dienst was,de praktijk zou gesloten zijn, alleen voor spoed was hij te bereiken op zijn gsm.
Het was vandaag de 10 december en gebruikelijk kwamen de inwoners van Cottonhalls op het plein te samen waar de lichten van de versierde boom werden aan gestoken door hun burgemeester. Misschien zou ze er ook zijn?
'Kan ik verder nog iets voor je doen?' , een stem bracht hem terug naar nu, Julia glimlachten, 'waar je gedachten ook waren, het moet fijn zijn geweest.'
'Wat?' stamelde Josh 'nee, gewoon gedachten,werk, je weet wel.'
ze zei niks en keek hem met pret ogen aan. Hij kon wel door de grond zakken.
'Nee, ik kan verder niks bedenken wat je nog kan doen, en je wil vast graag naar Dylan voor de ontsteking van de lichtjes of is het de gezelligheid bij Madison die zo aantrekt?'
ze begon te lachen, 'ik denk beiden, Josh. Maar ik denk dat jij er ook wel naar toe gaat, wie is er nou niet dol op kerst of Madison?'
Op de 3 jaar dat hij nu hier woonde was dit zeker het favoriete moment van het jaar.
Julia sloot verder af aan de balie en Josh ruimde de laatste dingen in de praktijk op.
Het was net half 6 geweest toen Julia naar huis ging en hij de deur achter haar afsloot dus ruim op tijd om nog te eten en dan het spektakel op het plein te zien.


Het was een drukte op het plein,iedereen stond de boom en de nu brandende lampjes te bewonderen.
'Het blijf ieder jaar het zelfde maar het blijft mooi.'
Madison stond naast Jade en nam de boel eens goed op. Straks zou de boel bij haar voor warme chocomelk of iets sterkers komen.
Cotton's Shanty draaide goed,en ze had op de ruim 10 jaar dat ze nu de tent draaide nog geen spijt van de koop van de oude kroeg van Barry,die helaas was overleden en daarom had ze de boel kunnen kopen en flink verbouwd en een nieuwe naam gegeven.
Ze knielde neer om de vrolijk viervoeter te aaien. 'nog niks gehoord?'
Jade schudde haar hoofd, 'nee, niks, de kinderen bij de opvang zijn dol op hem maar niemand schijnt hem te kennen. Josh heeft ook nog niks laten horen. Maar ik heb ook niks laten horen van mezelf' moest ze toe geven met een lichte twijfel in haar stem.
Madison kwam omhoog en keek Jade aan, pretlichtje begonnen nog meer op te lichten in haar ogen, 'je vind hem leuk? Ben je verliefd geworden op onze dierenvriend?'
'Nee, ja, weet ik veel?' stamelde ze, 'hij is wel knap en zo maar verder ken ik hem toch ook niet. Meer als hallo heb ik nooit tegen hem gezegd. We kennen elkaar niet eens en we wonen beiden in het zelfde dorp.'
Jade voelde zich iets opgelaten, Madison ook altijd, voor een kroegbaas had ze een goed oog en oor om dingen op te vangen of te zien die je soms met niemand wilde delen en zij had je weer door.
'Nou meid, je geheim is veilig bij mij, ik met net een dokter, ik zweer op beroepsgeheim' gemoedelijk wreef ze over jade's schouder.
'ik ga naar binnen want de meute zal zo wel binnen storten' , ze draaide zich om om naar binnen te gaan. 'o kijk nou wie daar aan komt lopen? Is dat niet Josh?'
ze knipoogden lachten naar Jade en verdween naar binnen.
Verbaasd bleef Jade achter, en ja hoor ze zag inderdaad Josh aan komen lopen.
Hij had haar ook gezien want hij zwaaide naar haar dus zwaaide ze maar terug.
En al snel stond hij bij haar. 'hallo vriend' begroeten hij Flash, waar van hij nog niet wist dat ze hem zo noemde en nu ze hem weer zo zag voelde ze weer die tinteling in haar buik. Ja hij was inderdaad knap zo als Madison had gezegd.
Ze was mooi dacht Josh, hoe zou hij dat ooit tegen haar kunnen zeggen of liever gezegd durven zeggen.
'Ik zag dat er flyers rond hangen in Cottonshall' begon Josh, 'ik heb helaas nog niks van iemand vernomen over onze gezamenlijk vriend hier'.
'ik heb ook nog niks gehoord, ik noem hem trouwens Flash, hond is ook zo stom om te roepen.'
'Flash? Flash als in “de super snelle held” of is dat toeval?'
Jade voelde een blos op haar wangen komen, 'ja ik ben een grote fan van de flash op tv.' dit was zo schattig vond Josh maar zei het niet, in plaats daar van lacht hij zacht en keek haar aan. Vanuit zijn ooghoek trok iets zijn aandacht, mistletoe!
Het gebruik was dat je iemand die eronder staat mag kussen, zonder dat diegene er iets achter hoefde te zoeken. Nee, dat ging net iets te ver maar hij wilde best de smaak van haar lippen eens proeven in een hartstochtelijk kus.
Hij voelde zijn buik weer borrelen en dat was echt niet omdat hij honger had.
Jade had het ook zien hangen maar deed alsof ze niks door had.
Daar stonden ze dan, mistletoe boven hun hoofd, beiden met een raar gevoel in hun buik, beiden verliefd aan het worden en geen van twee die iets zei.
Madison stond te kijken door het raam, ze zouden een leuk stel zijn, je kon aan beiden zien dat ze elkaar leuk vonden.
'neem je kans' zuchten ze, zelf die hond had het door, hij keek van de een naar de ander als of hij wilde zeggen “kus dan”.
Buiten namen de twee afscheid van elkaar, zij liep weg en Josh draaiden om naar binnen te komen.
Die twee hadden een duwtje nodig dacht Madison, oké gegeven feit dat ze zelf ook geen held was maar die twee samen krijgen leek een stuk makkelijker als zelf je liefde toegeven. Haar blik ging even in de richting van burgemeester Victor Davis.


'O het is  een schatje' , Nora Campbell was op slag verliefd op Flash.
Een glimlach verscheen op het gezicht van Jade, 'als ik niemand vind van wie hij is kan u hem altijd onder de vleugels nemen'.
Nora was al enig tijd alleen,sinds het overlijden van opa had ze haar draai wel gevonden. Het verlies van haar zoon en zijn vrouw was een grotere schok geweest.
Jade wist dat ze er verdrietig om was maar had zich sterk gehouden, de uitbarstingen van tante Sharon hadden haar goedkeuring niet kunnen krijgen.
Ze respecteerde de keuzes die waren gemaakt door Jade maar had het niet erg gevonden als ze bij haar was komen wonen.
Nora keek haar kleindochter aan. 'Ik heb een gerucht gehoord'. Jade keek op, 'er schijnt een stel te zijn die verliefd zijn maar het niet toe willen geven'. Met een ondeugende blik keek Nora naar Jade.
Het was alweer een paar dagen geleden dat ze Josh had gezien, dacht wel aan hem, ze had over hem gedroomd. Toen ze onder de mistletoe hadden gestaan had ze stiekem gehoopt dat hij de traditie in eer zou nemen en haar zou kussen maar dat had hij niet gedaan.
'O, wie dan' in een poging onschuldig over te komen.
'ene Josh Adams schijnt een oogje te hebben op me kleindochter en zij schijnt hem ook wel leuk te vinden. Madison heeft zo iets laten vallen'.
Jade wist even niet wat te zeggen, oma blijkbaar wel.
'Lieverd, laat je kans niet lopen, Josh is aardig en heeft een eerlijk en oprecht hart, na al die jaren met je opa zie ik dat zo. Je heb jezelf wel bewezen, je ben sterker geweest dan iedereen had verwacht, zelf Sharon zou dat moeten toe geven'.
Jade wist dat oma gelijk had, 'ik vind hem wel leuk maar wie zegt dat hij er ook zo over denkt?'
Nora sloeg een arm om haar heen, 'je zou het hem kunnen vragen?'
ja dat kon ze inderdaad maar het maakte haar ook bang om afgewezen te worden.
O Madison, had je mond gehouden.
Nora keek haar kleindochter aan, ze wist het zeker, haar kleine meisje was verliefd en Josh kon haar goedkeuring krijgen. Ze zouden een leuk stel zijn.


Josh was intussen nog niks wijzer over de hond die Jade had gevonden.
Via een oude vriend in Frosty Vally had hij geïnformeerd of er misschien melding waren van een vermiste hond. Die had niks kunnen vinden en had ook gezegd dat het misschien een wegloper was of een of andere idioot die het dier hier in de omgeving had los gelaten en er vandoor was gegaan.
Josh wist dat dit wel eens gebeurde dat mensen hun huisdier los lieten omdat ze op vakantie gingen of gewoon omdat ze het zat waren de last van een dier te hebben.
Een last? Hoe kan iemand het nou een last vinden. Kinderen die konden lastig zijn maar die dump je dan toch ook niet.
Over 10 dagen zou het kerst zijn, sinds hij hier woonde had hij die dagen in de pub van Madison door gebracht en als er hulp nodig was voor een dier stond hij gewoon klaar om te hulp te komen.
Madison had hem eens ferm toe gesproken na dat hij Jade had gesproken tijdens de avond dat de lichten in de boom waren aangestoken.
Hij had verder niks gezegd maar hij wist dat ze gelijk had. Hij was verliefd geworden op Jade, hij had haar willen kussen toen ze daar stonden maar durfde niet. Madison had hem een blinde kip genoemd, volgens haar kon je aan Jade zien dat ze hem ook wel leuk vond. Ze was mooi en lief. Hij had haar ooit eens met wat kinderen van het dagverblijf gezien,ze ging leuk met ze om en je kon zien dat de kinderen dol op haar waren en dan ook nog eens die aanleg voor hulpeloze hondjes redden.
Perfect gewoon, de vrouw die hij zocht. Nou ja zocht, toevallig had gevonden.
Madison had gelijk, hij was verliefd en deze kans kon hij niet laten lopen.
Josh pakte de telefoon en toetsen het nummer in van Jade.


Jade maakte een klein sprongetje, hij had gebeld om iets af te spreken!
zaterdagavond zouden ze elkaar treffen bij Cotton's Shanty.
Hij had informatie voor haar over Flash en eten moesten ze beiden dus waarom niet dat combineren, een soort zakelijke date.
Flash keek op, 'ik haal me nu weer van alles in me hoofd' zuchten ze tegen het dier. 'Hij heeft nieuws over je en daarom wil hij afspreken.'
Flash begon te kwispelen en Jade kwam naast hem zitten op de bank om hem eens lekker te knuffelen.
'Ik zal je missen als we je baas hebben gevonden.' ze was van het dier gaan houden, hij was rustig als ze hem mee nam naar het kinderdagverblijf, de kinderen waren dol op hem, na geknuffeld te hebben lieten ze hem ook in alle rust slapen.
Jade begon zich een beetje droevig te voelen, straks was het weer stil in haar huisje.
Ze pakte de telefoon en belde haar oma, die was thuis.
'Josh heeft gebeld,hij weet misschien bij wie Flash hoort, ben ik egoïstisch al ik zeg hem eigenlijk niet meer kwijt te willen?'
ze praten een lange tijd maar echt beter begon ze zich niet te voelen.

wordt vervolgd .....

deel 3:








zondag 20 december 2015

3FM Serious Request 2015


in Nederland is het een traditie geworden dat in de week voor kerst 3Fm Serious Request houdt.
3 dj's laten zich in een glazen huis opsluiten en proberen zo veel mogelijk geld op te halen voor een goed doel, dit word gedaan is samenwerking met het rode kruis.
dit jaar word er aandacht gevraagd voor jongeren in conflict gebieden voor een betere toekomst.
de next generation verdien toch ook een beter toekomst met kans op scholing en een persoonlijke ontwikkeling?
ruim 50 miljoen kinderen krijgen deze kans dus nu niet om regelmatig naar school te gaan.
ze zijn bezig te overleven door oorlog en dat moet gestopt worden!
deze kinderen verdien het zelfde recht als de kinderen van ons, onderwijs en meer ontwikkeling voor een beter toekomst.

je kan op verschillende manieren geld doneren. zo kan je een plaatje aanvragen tegen betaling of via een veilig bieden op spullen van bekende Nederlands maar ook uit het buitenland.
via http://seriousrequest.3fm.nl/ vind je van alles terug.

voor de 12de keer alweer vind Serious Request plaats,dit jaar in het Limburgse Heerlen.
Domien Verschuuren, Giel Beelen en
Paul Rabbering verblijven dit jaar van 18 tm 24 december in het glazen huis.
via npo 101 kun je ze volgen op de tv en natuurlijk zijn ze via 3fm op de radio te horen.
en laten we niet vergeten dat ze via facebook, twitter, instagram ook te volgen zijn.




ik kan jullie nu nog veel meer gaan vertellen maar dat ga ik niet doen.
wil je meer weten ga dan naar: http://seriousrequest.3fm.nl/
daar vind je alles terug over dit Nederlandse spektakel waar heel Nederland van geniet.
a.s donderdag 24 december mogen de heren er weer uit, laten we duimen op weer een succesvol #SR15.

zaterdag 19 december 2015

fijne kerstdagen

we lopen nu echt tegen het einde van het jaar en iedereen is druk met zijn of haar voorbereidingen voor de kerst.
dat geld hier ook maar we zijn maar met twee dus valt de kerstdrukte ook wel mee.
natuurlijk houden wij ook wel een kerst diner, samen in de keuken rommelen voor het diner.
vorig jaar was me dochter de gene die het voorgerecht verzorgde en dat was op zich geen probleem was het niet dat ze iets was uit geschoten met de cocktailsaus bij de garnalencocktail.
en is meestal me dochter de gene die vlekken op haar kleding krijg was ik dus de gene die met haar mouw in de stroganoffsaus hing
wat we ook trouw zijn blijven doen is dat we niet met de vroegste uit bed gaan maar net als toen me vader nog erbij was is het rond half 11 koffie of wat je ook drinkt met kerstgebak en de cadeautjes van onder boom uitpakken. dit deden we ook altijd zo met me vader en we zijn het eigenlijk zo blijven doen ook al is hij er niet meer bij.
dit is voor mij een makkie omdat ik zelf iets moest kopen wat ik wilde hebben,me dochter wilde een boek geven en ik bestel vaak boeken via een website dus moest ik er een bestellen op haar kosten.
maar dat maakt niet uit,het is de gedachten die telt. maar zo geld voor haar dat zij weet dat er een nieuwe rugzak in het grote kado zit,die heeft ze zelf ook uitgezocht maar de platte envelop is weer een raadsel wat er in kan zitten. en ik zeg ook verder niks er over.
we maken er weer onze eigen gezellige dagen van, hoewel me dochter al heeft geroepen niet weer de standaard kerstfilms wil kijken net als anders.
een kleine extra hier is dat na de kerst me dochter op 27 december jarig is. ik ben er nog niet helemaal uit of we dit thuis vieren of dat we buiten de deur iets gaan onder nemen.
hoe dan ook we komen de feestdagen wel weer door en blijft er voor mij nog maar één ding over om te zeggen: fijne en gezellige kerstdagen allemaal!







tot het volgende blog .....

vrijdag 18 december 2015

deel 1: een kerst vol liefde

zo als beloofd is hier dan het eerst deel van me eerste online verhaal.
ik vond het erg leuk om dit te schrijven en gaande weg het schrijven besefte ik dat Cottonshall een dorpje is geworden waar steeds weer een inwoner bij kwam en misschien wel een mogelijkheid gaat bieden om rond deze mensen nog meer korte verhalen te gaan schijven.
voor nu houden we het even bij deze,de eerste: EEN KERST VOL LIEFDE.
veel lees plezier.




een kerst vol liefde (deel 1)

Het was begin december en vele mensen waren al vol over de kerstdagen.
Thanksgiving hadden ze net achter de rug,de kalkoen lag bij wijze van spreken nog te verteren in je maag en er was al drukte over wat te eten met de kerst?
In het dorp was de kerstversiering al weer opgehangen, op het Cottonplein zou deze week nog de boom geplaatst worden en versierd worden.
En iedereen zou uit zien naar kerstavond als iedereen op het plein kwam om de kerstgroet van burgemeester Davis te ontvangen.
Wat Jade betreft zou haar een zorg zijn waar ze weinig aandacht voor had.
Jade Campbell was pas 17 geweest toen haar ouders om het leven waren gekomen.
Een of andere dronken idioot was met volle snelheid op de auto van haar vader gereden,de klap was zo hard geweest dat haar vader opslag dood was.
Haar moeder was er slecht aan toe en omdat de long was gescheurd door de klap van de botsing. De artsen hadden wel geprobeerd iets te doen maar het had niet mogen helpen. Binnen 24 uur was ze haar ouders verloren,dit was al weer 5 jaar geleden.
Familie en vrienden waren er geweest om haar te troosten en boden haar aan bij hun te komen wonen maar Jade had er niks van willen horen.
Ze had gedaan wat ze dacht dat nodig was, ze was net geslaagd op school dus ze kon een baan zoeken, ze had er voor gekozen het huis te verkopen en een simpel klein flatje te gaan huren.
Oma had haar wel begrepen waarom ze dit had gedaan maar tante Sharon was boos geworden dat ze al dat harde werk van haar vader, haar broer, om haar en haar moeder een prachtig huis te geven, had afgedaan voor een klein flatje.
Kort en bondig had ze haar tante verzocht weg te gaan en zich niet met “haar” zaken te bemoeien, weg gegaan was tante Sharon zeker maar ze had geen kans onbenut gelaten om iedereen te vertellen dat een 17 jarige meid het zelfstandig nooit zou gaan redden in deze wereld.
Er verscheen een glimlach op Jade haar gezicht, was dat even ander gelopen dan dat tante Sharon had gehoopt.
Ze had al snel een baan gevonden bij een kinderopvang hier in Cottonshall.
Het beviel haar goed en ze was dan ook een opleiding gaan volgen tot pedagogisch medewerker. De opleiding had drie jaar geduurd en ze was succesvol geslaagd op alle niveaus die ze moest behalen. Gezien het niveau van haar opleiding zou ze ook goed kunnen gaan werken bij jeugdzorg maar dit vond ze leuker.
Die kleintjes waren erg leuk om samen mee te werken,zelf dacht ze er nog niet over na hoe het zou zijn zelf een gezin te hebben,sterker nog ze had niet eens een vriendje.
En ze vond het best zo,ze had haar huisje,werk wat haar beviel en ze hoefde niemand verantwoording af te leggen voor wat ze deed. Nou … oma kon nog wel eens vragen stellen of met de vinger haar toe spreken.
Terwijl Jade stevig door begon te stappen richting huis omdat het best koud was geworden,gelukkig lag er nog geen sneeuw maar dat kon altijd nog komen.
Ze ging net een klein steegje voorbij toen ze stopte omdat ze geluid uit de steeg hoorden komen. Een slimme meid liep door en nam geen risico maar Jade had niet de indruk dat ze
gevaar liep om een kijkje te nemen.
Voor ze de steeg in ging keek ze rond zich,op straat was het vrij rustig,weinig mensen op de straat. Ze deed een stapje de steeg in.
Er stond een paar vuilnisbakken,die hoorden vast bij het kleine winkeltje hier op de hoek van de steeg. Ze liep voorzichtig iets verder.
De vuilnisbakken begonnen wat te rommelen en van tussen de bakken kwam een stel achterpootje en een kont met een staart.
Jade zetten grote ogen op, nee dit kon toch niet? Het leek wel de achterkant van een hondje. De pootjes en de kont kwamen verder naar achteren en er verscheen een lijf,voorpoten en een kop met lange oren aan de zijkant van de kop.
De kop draaide in de richting van Jade en een paar ogen die angstig begonnen te kijken keken haar aan.
'Ach gossie' zuchtte ze en knielde neer op een knie,voorzichtig stak ze een hand uit.
'kom maar schatje,ik zal je niks doen. Ben je verdwaald? Hebben ze je achter gelaten of ben je weggelopen voor een boos baasje?'
de hond keek haar aan maar verzetten geen stap. Jade bleef ook op haar plaats.
Het diertje moest haar vertrouwen winnen snapte ze wel. Als ze hem of haar kon pakken, ja wat als ze het kon pakken? Mee naar huis nemen?
Misschien eerst naar een dierenarts, misschien kende die het beestje en wist hij van wie het beestje was.
Cottonshall was niet echt overdreven groot dus mogelijk dat hij wel wist bij wie dit diertje thuis hoorden.
Hoe gaat ze dit beestje nou naar zich toe lokken? Plots schiet haar wat te binnen,ze heeft nog een koek in verpakking in haar tas.
Snel haalt ze het uit haar tas en maakt het open,ze breek een stukje af en gooit het in de richting van de hond. Die snuffelt er even aan en at het snel op terwijl hij haar aan kijk voor meer. Ze brak nog een stukje en gooide het iets bij de hond van dan zo dat hij een stap moest zetten om er bij te kunnen. Hij dit het,gelukkig, jade voel zich opgelucht.
Er lag nog geen sneeuw maar warm was het ook niet dus op straat zwerven zou voor dit diertje ook veel te koud zijn.
Ze gooien een nieuw stukje en weer,steeds dichterbij haar.
Toen had ze nog een klein stukje over en ze kon het hondje pakken maar wilde juist vertrouwen winnen,ze legde het op haar hand en hield deze voor het dier open.
De hond keek naar de koek en naar haar, zetten voorzichtig een stap,en nog een.
Het diertje kon de koek nu pakken,Jade sprak zacht dat het goed was en heel voorzichtig probeerde ze het dier te aaien. Hij liet het toe terwijl het laatste stukje koek werd opgegeten. Ze aaiden over de kop en ging rustig door naar zijn nek,over de bovenkant van de rug. Ze beleef zachtjes praten dat het goed was.
Het dier leek rustig en rustig schoof ze dichter bij het dier.
Het dier snuffelde aan haar en keek nog eens met vragende ogen naar haar en dan naar haar tas.
'Je hebt nog honger,is het niet?' sprak ze zacht, 'ik vrees dat het op is,kleine vriend'.
Rustig sloeg ze een arm rond het beestje en zonder tegen te werken liet het dier zich op pakken. Het hondje snuffelde en slikte voorzichtig over haar wang,als of hij haar bedankten.
Jade zuchten, 'wat moet ik nou met jouw beginnen? Ik heb niks in huis voor een hond. We gaan eerst maar eens even bij de dierenarts lang om te zien of als goed met je is, daarna zien we wel verder'.
Ze sloeg haar tas weer om haat schouder en drukte het diertje stevig tegen zich aan, op weg naar de dierenarts van dit dorp.

Tevreden keek Josh Adams de praktijk rond. Zo een jaar of drie geleden had hij deze praktijk hier in Cottonshall kunnen overnemen.
Vol zelfvertrouwen was hij hier naar toe verhuisd,boven de praktijk had hij wat verbouwingen gedaan zo dat hij er kon wonen.
Veel had hij niet nodig,een redelijk grote kamer deed dienst als woonkamer met een open keuken ,badkamer,een slaapkamer. Meer had hij niet nodig.
Met de praktijk verdienden hij genoeg om rond te komen en de praktijk draaiende te houden. Voor dat zijn ronde van de vrijdagavond begon wilde hij snel een hapje eten.
Hij draaide de boel alleen, oké hij had een student achter de balie in de avond uren die zijn bezoekers op ving en wat administratie werk deed, Julia was een enorm hulp voor hem maar hij wist ook dat ze ooit haar eigen dromen wilde waar maken en dat was niet om bij hem in de praktijk te blijven.
Het medische gedeeld deed hij geheel zelfstandig, huisdieren die moeilijk deden liet hij vaak door hun baasje stevig vast pakken zo dat hij zijn werk kon doen.
Er werd geklopt op de deur. Josh draaide zich richting de deur om die te openen.
Jaden stond er met de hond op haar arm. 'je bent vroeg, ik ga straks pas aan me avonddienst beginnen' zei hij met een lach.
'O' stamelde Jade, 'dit is niet mijn hond maar ik vond hem net tussen wat vuilnisbakken in de steeg en ik dacht dat jij even naar hem kon kijken en misschien weet je van wie hij is? Ik ben Jade Campbell'.
Josh aaide het dier over zijn kop, 'Josh Adams, nee, ik kan niet zeggen dat ik hem eerder heb gezien. Loop even mee naar de behandelkamer'. Hij ging Jade voor, ze volgende en op zijn aanwijzing zetten ze het dier op de tafel waar hij naar wees.
'Dit is een beagle, het hondenras wat hij is. Het is inderdaad een hij' begon Josh, rustig onderzocht hij het dier.
Hij keek in de bek,bekeek zijn oren,voelde over zijn hele lijf en nam zijn temperatuur op. 'nou, hij lijkt me gezond, ik schat dat hij een jaar of 2 á 3 jaar oud is. Hij is niet broodmager maar even wat extra eten en alles is prima met hem'.
Jade aaien de hond, 'tja, ik wil hem wel mee nemen naar huis maar ik ben nou niet echt berekend op een hond en zijn baas dan?'
'ik heb hem nog nooit eerder gezien dus dat kan ik niet voor je beantwoorden maar eten is geen probleem, ik heb hier wel staan wat je van me kan mee krijgen'.
Josh pakte uit een kast 2 zakken met hondenvoer.
Jade keek hem dankbaar aan,de de beagle begon te kwispelen bij het rommelen van de zakken voer, 'goed dan heeft hij te eten maar we weten nog steeds niet wie zijn baasje is?'
'Je zou foto's kunnen maken en er flyers van maken en ophangen in het dorp. 
Misschien dat iemand hem kent', Josh keek haar aan.
Ze was mooi. Werkte zij niet bij het kinderdagverblijf? Julia had hem wel eens verteld over het zusje van haar vriendje die overdag daar naar toe ging als zijn ouder waren werken en er verder niemand voor op vang kon zorgen.
'Ik zou je kunnen helpen om ze te maken en eens rond vragen bij mensen die hier komen'. Hij wilde haar beter leren kennen dus dit was perfect omdat voor elkaar te krijgen.
'Zou je dat willen doen?'
'Natuurlijk,ik ben dierenarts weet je nog,ik ben begaan met het lot van elk dier. Hoewel ik eerlijk beken dat ik op spinnen niet dol ben en er ook zonder spijt wel eens een heb dood geslagen.' Jade moest er om lachen, 'als jij kan helpen maak je me heel blij,ik zal hem tot we zijn baas hebben gevonden wel in huis nemen,het is niet groot maar het moet te doen zijn'.
Josh glimlachten, 'ik denk dat deze jongen als blij is met een bak eten en een warme plek om te slapen, lijkt me al beter als buiten in een steegje'. Jade knikte instemmend.
'als je nou even je naam en je telefoonnummer op schrijft dan kan ik je bellen als ik iet weet. Krijg jij me kaartje zo dat je mijn kan bereiken mocht het nodig zijn'.
Hij draaide om en pakte pen en papier voor haar.
Terwijl Jade het opschreef was hij een kaartje pakken aan de balie om aan haar mee te geven.
Hij had werkelijk geen idee van wie het dier kon zijn maar het zou vast goed komen,ze leek het type wat beslist gehecht kon raken aan het dier en voor hem zou gaan zorgen. Nu alleen nog een plan hoe kom ik er achter of zij mij leuk vind.
Josh was geen superheld die zonder problemen kon date, het had hem nooit veel kunnen schelen. En hij had er geen tijd voor, te druk met zijn studie.
Van een rek pakte hij een oude riem die hij gebruikte als er opname-patienten waren.
Hij overhandigde haar de riem en het kaartje, 'een riem heb je nodig om hem uit te laten,je kan deze wel van me lenen en hier is me kaartje,bel als er iets is,maakt niet uit wat,ik help je graag.'
'Dank je, als het nodig is bel ik en als de baas is gevonden krijg je je riem terug'.
Jade zetten de hond op de grond en deed de riem om.
'komt wel goed, breng een flyer hier om op te hangen als je ze klaar hebt' , samen liepen ze richting de balie in de hal.
'Dit consult en het voer krijg je van mij maar jij zorgt voor de flyer om baas en hond weer bij elkaar te brengen. Zullen we dan over twee dagen even contact met elkaar houden over hoe het gaat met deze knaap en waar we de flyer allemaal kunnen hangen?'
Jade knikte 'lijkt me een prima plan,ik bel je wel om het te laten weten. Dan ga ik nu naar huis met deze knaap.'
naar elkaar de handen te hebben geschud en nog een laatste aai over de hondenkop ging Jade op weg naar huis. Het was deze avond niet vroeg thuis voor haar maar ze had dit beestje ook niet in de steeg achter kunnen laten.
Josh keek haar na, ze zou bellen, hij had gehoopt af te kunnen spreken zo dat hij haar weer kon zien. Wat gebeurden er toch met hem?
Hij had haar wel vaker zien lopen en nu op dit even leek het wel of er een complete vlindertuin in zijn buik was gegroeid.
Hij schudde zijn hoofd, 'ja vast, liefde op het eerste gezicht zeker.'
Josh liep de praktijk weer in, eten kon hij wel vergeten,zijn avond ronde begon zo en Julia kon elk moment binnen komen.

Jade had eenmaal thuis een bakje gevuld met brokken en de hond was er letterlijk op gestort, die had overduidelijk honger. ze had in een ander bakje water voor hem neer gezet.
Met haar telefoon had ze al wat foto's gemaakt voor de flyer.
Met de laptop op schoot ging ze op de bank zitten en de hond sprong erbij.
'nou je voelt je wel thuis', zacht aaide ze het dier over zijn kop terwijl hij dicht tegen haar aan krop.
'hmm .. ik kan je niet hond roepen en ik weet ook niet hoe je dan wel heet. Misschien dat ik je zo lang je hier ben een andere naam kan geven?'
Jade dacht even na, ze wist het al, Josh zou haar er om uit lachen maar dat kon haat niks schelen, 'ik noem je Flash, zo heet die super snelle jongen op tv ook. Flash welkom in je nieuwe tijdelijke huis'.
Flash leek het best te vinden en zakte in een diepe slaap naast haar.
Rond een uurtje of elf was ze klaar en had naar tevredenheid een flyers gemaakt om rond te hangen in Cottonshall.
Ze zou nog even een rondje buiten doen met Flash en zou dan maar eens naar bed gaan. Hopelijk zou ze hem zonder problemen thuis kunnen laten.
Of misschien kon hij wel mee? Zou hij lief genoeg zijn dat hij op een oude deken in het kantoortje bleef liggen? Misschien vonden de kinderen het ook wel leuk om zo een harig speelvriendje rond te hebben lopen.
'Kom op Flash,eerst maar een naar buiten en we zien morgen wel wat te doen'.


wordt vervolgd .......

deel 2:










woensdag 16 december 2015

binnenkort een kort verhaal online...

ik had een tijdje terug al beloofd dat ik een kort online verhaal wilde schrijven.
vandaag ben ik begon aan iets wat ik al een tijdje in me hoofd had en nog verder wilde uitwerken,dit ging zo goed dat na ruim een dag schrijven een leuk,niet al te lang verhaal is geschreven.
om dit in een keer online te zetten wordt wat veel dus ik ga dit in 3 delen hakken en online zetten.
a.s vrijdag 18 december komt het eerste deel online te staan,dit zal s'avonds rond 18.00 zijn(Nederlandse tijd).
op 24 december kun je deel 2 verwachten en 31 december het slot.
ik wens jullie veel leesplezier!


zo vlak voor kerst vind Jade een hond buiten ergens in een steegje, misschien dat de plaatselijke dierenarts weet van wie de hond is.
voor dierenarts Josh is de hond en het plan om het baasje op te sporen een prima excuus om Jade vaker te zien en beter te leren kennen.
liefde op het eerste gezicht of toch niet? word het dan toch nog een aangename kerst dit jaar?




blaasontsteking

blaasontsteking is vervelend maar je kan er niks aan doen, na een testje bij de dokter is het probleem zo aan gepakt,medicijnen en met een paar dagen ben je er van af.
me dochter heeft echter nu voor de derde keer last van een blaasontsteking, dus laat ik eens onder de loep nemen wat het nou eigenlijk is.

een blaasontsteking wordt door bacteriën veroorzaakt. vaak gaat het om een bacteriesoort die bij iedereen vooral in de darm leeft, het gaat meestal om de E.coli bacterie. 
bacteriën komen via de plasbuis de blaas binnen, daar hechten ze zich aan de blaaswand en die gaat ontsteken, het slijmvlies van de blaas gaat ontsteken. een blaasontsteking is niet besmettelijk maar kan af en toe terugkomen. een blaasontsteking is niet besmettelijk maar wel vervelend als je het hebt omdat je steeds het gevoel het te moeten plassen en je eigenlijk niet echt moet.
soms kan plassen pijnlijk zijn en soms kan er iets bloed bij zitten.
bij mannen gaat een blaasontsteking vaak samen met een prostaatontsteking. soms gaat een blaasontsteking over in een ontsteking van het nierbekken(ook vrouwen kunnen van nierbekken last krijgen). 
als de prostaat of het nierbekken ook ontstoken zijn, dan voelt je je meestal ziek, met koorts en vaak ook pijn tussen de anus en balzak of in je flank of zij.
vrouwen krijgen makkelijker een blaasontsteking als mannen.
het klinkt misschien gek maar vrouwen kunnen door sex al een blaasontsteking oplopen,tijdens het vrijen bacteriën in de plasbuis komen.
vrouwen die condooms gebruiken met zaaddodend glijmiddel, hebben meer kans op een blaasontsteking.
het aantonen van een blaasontsteking is heel simpel, bij je huisarts kan je urine(het liefste je eerste plasje van die dag)inleveren en binnen enkele uren weten ze ze of je het wel of niet heb.
soms kan van de urine ook een kweek worden gemaakt in het laboratorium. dit duurt dan wel wat langer,vaak heb je binnen 5 dagen wel een uitslag. een kweek toont aan welke bacterie de ontsteking veroorzaakt en welk medicijn daar goed tegen helpt.
dit wordt alleen gedaan als men reden heeft te denken dat er meer is dan een gewone blaasontsteking.
antibiotica helpt om de ontsteking snel te laten genezen, ook is er dan minder kans dat de ontsteking zich uitbreidt naar het nierbekken.
maak een kuur altijd af, ook al heeft u geen klachten meer, anders kunnen bacteriën in de blaas achterblijven en opnieuw een ontsteking veroorzaken.
zorg wel dat je voldoende drinkt,als je drang voelt om te plassen ga dan ook(soms zal je voor niks gaan of misschien een druppel).
met antibiotica zijn de klachten van een blaasontsteking meestal na enkele dagen verdwenen. 
controle van de urine is alleen nodig als u klachten houdt. maar als je net als me dochter op een korte tijd vaak er last van heb gehad zal er vaak gevraagd worden om 2 á 3 dagen naar je laatste dagen van je antibiotica als nog een potje met urine in te leveren om na te gaan of het echt weg is.
meestal is het niet duidelijk waarom iemand steeds opnieuw een blaasontsteking krijgt. soms kan met specialistisch onderzoek een oorzaak worden gevonden maar dit komt niet vaak voor.

op zich stelt een blaasontsteking niet zo veel voor maar je kan soms van de dingen er rond last hebben. me eigen dochter merkt dit vooral door het drinken wat ze moet doen ze veel vaker de drang voelt om naar de wc te gaan,terwijl ze niet echt hoeft en omdat dit echt niet even klok kijkt voor dat gevoel komt is dit doorlopend de hele dag. vooral s'nachts is dit vervelend.
het gaat ten kosten van je nacht rust,niet alleen die van haar maar ik als moeder wordt er ook wakker door,je kan niks doen en dat is soms lastig.
we hopen dus maar dat dit snel weer achter de rug is,ze heeft een kuurtje van de dokter gehad voor
10 dagen en dan even weer testje laten doen. hopelijk is het nu echt eens keer weg.
tot het volgende blog ....









dinsdag 15 december 2015

vreemd kinderspeelgoed

soms zie je als ouder kinderspeelgoed waar ik zo me vraagtekens bij zet of ik met zo iets me kind wel wil laten spelen. nu heeft mijn dochter de leeftijd dat speelgoed niet iets is waar ze mee bezig is maar zelfs zij kreeg een rood kleurtje op de wangen na het zien van deze foto's.
het speelgoed is misschien niet zo het probleem het is meer het ontwerp en hoe het er dan uitziet. hoe een ontwerper dit dan zo heeft kunnen bedenken is een raadsel voor mij.

tja.. dit is zo een vinger die je dan over je eigen vinger heen schuift(??)
schijnbaar is dit zo een glow-in-the-dark geval. grappig bedoelt voor de E.T fans maar als je naar dat ding kijkt lijkt het eerder op een dildo als speelgoed waar je je kind mee laat spelen.


en wat denk je van deze wolverine?
ongetwijfeld erg leuk speelgoed maar het komt wel heel vreemd over gezien de plaats waar het opblaas-tuitje zit.
ligt iets gevoelig hier in Nederland denk ik zo als ik terug denk aan onze heilig kerkheren en wat ze met kleine jongens hebben uit gehaald.


het is toch van de gekke als je dit zo ziet!
welke idioot heeft dit soort speelgoed uitgevonden,en dan voornamelijk hoe het er uit ziet.
het is misschien onschuldig bedoelt maar als ouder wil je toch nog even goed nadenken of je je kind hier mee wil laten spelen.


deze knuffel-superman ziet er ook maar vreemd uit.
krijg er een idee bij die ik niet eens wil hebben. doet me denken aan iets wat ik ooit op tv zag. van die real life dolls ....het doeleinde van deze poppen zijn om,vooral voor mannen bedoel,als gezelschap(??) of  om hun lust/zin te ... je snapt het misschien al.
goeie god! dit zou je je kind toch niet met kerst geven?
nee,kom op .. dit kan echt niet als kinderspeelgoed.


maar deze hier spant vind ik persoonlijk wel de kroon.
50 tinten grijs onder de teddyberen!
echt als je zo dit speelgoed bekijkt dan vraag ik me echt af welke malloot heeft dit ooit goed gekeurd als kinderspeelgoed?
ik persoonlijk zou dit me kind echt niet geven,misschien dat er iets te veel doorgedacht word bij dit speelgoed maar wees eerlijk,dit ziet er toch wel heel vreemd uit?





Nederlands zijn dan misschien wel nuchter volk en ze zijn heus wel iets gewend maar dit is toch echt speelgoed wat ik hier nog nooit in de winkels heb gezien.
dit zag ik staan op een Amerikaanse site over vreemd speelgoed en eerlijk waar het is werkelijk vreemd speelgoed.
zou jij als ouder iets van dit aan je kind geven of deel je de mening dat dit wel hele opmerkelijk,zullen we het maar foutjes noemen, hebben.
tot het volgende blog

maandag 14 december 2015

hoe werkt die identificatieplicht?

we zijn het al weer enige tijd gewend en het zou intussen gewoon moeten zijn voor iedereen maar toch zijn er nog wel eens wat problemen als het gaat over je legitimatie.
moet je die nou wel of niet altijd bij je hebben en mag je er een boete voor krijgen?
sinds 2005 moet elke Nederlander een legitimatie bij zich hebben, zoals een paspoort, id-kaart of rijbewijs. vooral mensen tussen de 18 en 30 blijven in gebreke. minderjarigen krijgen een boete van 45 euro, volwassenen betalen 90 euro.
bijna 21.000 mensen kregen vorig jaar een boete omdat ze geen identiteitsbewijs bij zich hadden of omdat ze weigerden zich te legitimeren. 
vooral jongeren ,18 – 30 jaar, worden vaak op de bon geslingerd. ze kregen 4,5 keer vaker een boete dan dertigplussers.

Wanneer moet je je ID-kaart laten zien en wanneer ga je op de bon?
je bent formeel niet verplicht om een id-kaart bij je te dragen. in Nederland hebben we namelijk een toonplicht, geen draagplicht
die keuze is bewust gemaakt, omdat er sinds de tweede wereldoorlog veel weerstand is tegen het verplicht bij je dragen van een persoonsbewijs. 
het gebeurt vaak dat mensen in de buurt wonen en geen identiteitskaart bij zich hebben. je kan dan gewoon zeggen: loop maar even mee, dan laat ik 'm thuis zien. zo werkt de toonplicht namelijk.
De overheid heeft een aantal situaties waarbij gecontroleerd mag worden op je ID-kaart. Hier een aantal voorbeelden:
- een auto rijdt ‘s nachts rond op een industrieterrein 
- hangjongeren veroorzaken overlast in de openbare ruimte
- bij onrust of dreigend geweld in uitgaansgebieden en/of openbare manifestaties waarbij gevaar van ordeverstoring aanwezig is
- bij evenementen zoals voetbalwedstrijden en demonstraties in geval van rellen of (dreigende) escalatie.

er worden relatief veel jongeren beboet volgens de politie. dat komt volgens hen omdat zij onderdeel uitmaken van jeugdgroepen en hangjongeren die overlast bezorgen.  Den Haag en Rotterdam zijn steden waar regelmatig festivals, evenementen en demonstraties plaatsvinden en waar jeugdgroepen zich ophouden. 

omdat er nog veel meer informatie is rond dit onderwerp verwijs ik je maar even door naar de site http://wetten.overheid.nl/  
dit was dan even kort hoe de wet van je identiteitsbewijs in elkaar zit. persoonlijk zou ik zeggen,zorg dat je dat ding bij je heb,dan zit je altijd goed.
tot het volgende blog .......

bron: nos.nl en wetten.overheid.nl