vrijdag 29 april 2016

Boer de mus

het is alweer 2 jaar (2014) geleden dat op een stormachtige avond een jonge mus tegen het raam klapte.
suf en uitgeput heb ik hem van de grond gepakt en in een kooi gedaan hier in huis.
met water en kanarie voer hebben we hem toen ongeveer 2 weken hier in huis gehouden zo dat hij kon aansterken.
dit was Boer toen, jong en duidelijk nog niet helemaal getekend in de veren zo als een volwassen mannen mus er uit ziet.
het was een leuk beestje en leuk goed te reageren op ons.
we hebben hem toen de naam Boer gegeven.
waarom weet ik niet maar dat was het eerste wat bij ons op kwam toen we hem zagen.
na 2 weken besloten we dat hij zijn vrijheid terug kreeg, voldoende aangesterkt terug naar je soortgenoten.
dit plan leek Boer zelf niet te zien zitten, buiten met de kooi, deurtje open en je kan gaan.
nou vergeet het maar Boer ging niet voor hij nog even volgevreten was van het kanarie voer.
uit eindelijk ging hij dan toch het kooitje uit, hup zo op de schutting. waar hij nog een hele tijd bleef zitten en zelf een moment dat we dachten die gaat nooit meer weg.
uit eindelijk ging hij toch met een groepje andere mussen mee. dag Boer!
toch leek hij ons niet vergeten te zijn, tenminste dat wil ik graag zo geloven, want regelmatig kwam er een mussen koppel in de tuin op de schutting die zich graag te goed deden aan kanarie voer wat ik in een bakje weg zetten voor hun.
vorige jaar kwam er weer een mus op de schutting en ik wil nog steeds graag geloven dat het Boer was, op de naam reageerde hij wel en toen het wel bekende bakje kwam met kanarie voer leek hij door het dolle van opwinding.
en gedurende de zomer zag ik het beestje vaker in en rond me tuin.
ik weet dat ik het mis kan hebben maar we willen graag geloven dat die mus ons wel degelijk herkent en terug komt,al is het maar voor het kanarie voer.
deze morgen zat er dus weer een mus op de schutting toen ik iets in de container ging gooien, weg gaan deed hij niet. zou Boer er weer zijn?
ik heb geen ideeën hoe oud zo een beestje kan worden en ook niet hoe de overlevingskansen zijn.
Boer zou nu dus 3 jaar moeten zijn, ik weet het niet maar zou het kunnen?
het vogeltje kijk me wel aan indringend aan maar ik twijfel toch of na 3 jaar dit Boer nog kan zijn.
of hebben die beestje eens soort van code onderling, ga maar daar naar toe, dan krijg je vast wat kanarie voer!
ik laat het voor wat het is en neem het voor kennis aan. het kan Boer zijn maar het kan ook gewoon een willekeurige mus zijn die lekker brutaal is.
het idee dat het hem weer is maakt me ergens toch wel blij maar ga er van uit dat de overlevingskansen ergens ook ophouden.


tot het volgende blog .....

donderdag 28 april 2016

koningsdag 2016

ja als ik eerlijk moet zijn heb ik er niet zo heel veel mee.
ik ben niet voor maar ook niet tegen het koningshuis, het kan me eigenlijk niet zo heel veel schelen maar zo een dag als gisteren vind ik dan toch wel leuk.
echt speciaal iets er voor doen dat ook weer niet, ik hang geen vlag uit en ga me ook niet uitbundig kleden met oranje dingen.
Onze koning was met zijn gezin het land ingetrokken, dit jaar in Zwolle om zijn 49ste verjaardag te vieren met het volk. dit was op tv te volgen.
maar lokaal worden er ook van alles gedaan, per gemeente al dit verschillen.
gisteren was het toch wel een lichte tegenvaller, het weer zat niet echt mee, veel wind, koud en regelmatig regenbuien afgewisseld met soms wat zon was het beeld van gisteren.
de dag hier op het dorp start altijd zo een beetje recht voor me deur, ik woon tegen over het dorpsgebouw waar zo een beetje al activiteiten van uit gedaan worden die op het dorp worden gehouden.
ik hoef dus nooit ver te lopen, sterker nog ik hoef er de deur niet voor uit, kan het zo zien vanuit me raam.
de ochtend begint met de fanfare die een rondje door het dorp doet, en zo rond 9 uur is er dan de vlag hijsen en een toespraak van een of andere gemeentelijke wethouder.
daarna zijn er wat dingen voor de kinderen te doen, in dit geval een vossenjacht.
omdat koningsdag meestal in de vakantie valt is de groep van de kinderen vrij beperkt, de meeste zijn er niet omdat ze met mei-vakantie zijn.
onder de mensen die een vlag buiten hebben hangen word een taart verloot, ik geloof dat ik ergens heb zien staan dat me buurvrouw de winnaars is.
door het slechte weer is de vrije markt verplaats naar binnen in het dorpsgebouw.
mensen kunnen dan spullen te koop aanbieden, het is een soort van tweede hands markt.
altijd wel leuk om even te kijken maar daar blijft het ook bij.
dan is er ook nog een soort puzzelrit die je per auto aflegt, ik heb er wel eens over zitten denken mee te doen maar dat was dit jaar geen optie, me been is nog niet helemaal genezen dus moet ik wel even nog wat rust houden.
en dat is dan eigenlijk zo een beetje wat hier te doen is, niet veel bijzonders maar er is wat om te doen als je zou willen.
op de andere dorpen in de omgeving was ook genoeg te doen, ik ben er niet gaan kijken, het weer was te slecht en zin om opstap te gaan hadden we niet.
nou, lekker op de bank met me boek is voor mij net zo goed een mooie manier om koningsdag te vieren.
de zo gezegde koningsnacht, waar dan gefeest wordt met drank en muziek was afgelopen weekend al, maar daar ga ik nooit naar toe, heb zo me persoonlijke reden waarom ik dat niet doe.
wij hier in huis sluiten altijd af met iets lekkers voor bij de koffie, dit jaar geen oranje tompouce maar een oranjebol, ook lekker.




tot het volgende blog ....

woensdag 27 april 2016

postcrossing: deel 4

het is weer woensdag en dat betekend, postcrossing tijd!
vorige week was door omstandigheden het pas op vrijdag maar deze week zitten we weer op het oude schema.
als je nog niet weet wat postcrossing is ga dan even naar www.postcrossing.com
daar vind je vast terug hoe en wat postcrossing is en hoe je zelf mee kan doen. (mocht je dit willen)


dit is de kaart die deze week is verstuurd.
echt heel ver hoef hij deze week niet, deze gaat de kant van Duitsland op en heeft een reisafstand van 205 km.
valt dus mee deze week.
2 weken terug had ik er ook een voor Duitsland en die was er met 4 dagen al ontvangen, dus met wat mazzel kan deze dit weekend nog op de deurmat van de ontvanger liggen.

zelf heb ik nog niks ontvangen.
geen zorgen, je weet niet waar vandaan er naar mij iets wordt gestuurd.
de kaart naar Rusland is nog steeds onderweg en die van vorige week naar United States of America is ook nog aan het reizen, dat me niet verbaasd, ik had ook niet verwacht dat die er al zou zijn.
we wachten dus nog even lekker af wat er gaat gebeuren en wanneer ze de kaart hebben gekregen.
ook zelf heb ik nog wel even geduld om te zien wanneer er bij op de deurmat wat ligt.
ik zag vandaag trouwens een bericht op twitter van iemand die er 4 te gelijk op de mat had. wie weet heb ik er straks ook wel een paar tegelijk op de mat. maar met 1 kaartje zou ik ook al heel blij zijn.
nou dit was het dan weer even voor deze week, volgende weer weer een nieuwe kaart ter verzending.

tot het volgende blog .....

dinsdag 26 april 2016

van lotje getikt of zo?

soms doe ik dingen dat als ik er mee bezig ben mezelf afvraag of ik lotje getikt ben, niet goed bij me hoofd of zo? ergens misschien wel, ik ben zo gek als een draaideur maar weet ook wel wanneer ik serieus moet zijn.
na al het gedoe van vorige week met me been lijkt het nu weer beter te gaan, oké, ik heb nog last van een rode, opgezwollen onderbeen en me voet lijkt wat dikker te zijn, vermoedelijk heb ik last van vocht in me been. nou daar krijg je weer wat voor zo dat je even abonnement wc hebt voor en paar dagen.
prima, alles wat me lichaam niet nodig heeft raak je kwijt. en dat is nou precies de bedoeling.
ik merkte dat me gewicht weer aan het toenemen was dus tijd om er een rem op te gooien, even op letten wat we eten en hoeveel we ergens van eten en, vandaar dat ik zeg lotje getikt, ben bewegingsoefeningen gaan doen. of ik dat vol blijf houden iedere dag, ik denk het niet.
Yoga! daar ben ik maar eens mee begonnen, niet te moeilijk maar goed genoeg voor mij. nou dat valt dan toch nog even tegen om eerlijk te zijn.
op zich de yoga zelf ging wel goed maar daarna, ik voelde spieren in me kont waar van ik niet eens wist dat ik die daar had!
ook heb ik een of ander DPP yoga app gedownload op me tablet, schijnt goed te zijn en voor een beginner prima te doen. deze heb ik verder nog niet uitgeprobeerd.
van morgen ben ik even met de wii sport aan de gang gegaan, me armen werken wel mee maar door me been is bij yoga niet elke oefening te doen voor me, kan namelijk niet op dat been steunen,doet pijn.
dus even naar de wii sport met fietsen, basketbal en golf, niet echt veel bijzonders maar oké toch iets aan lichaamsbeweging.
helaas zijn de weersomstandigheden hier niet zo geweldig dus me rondje wandelen zit er niet in, ook weer omdat dat nog niet gaat met me been.
maar ik moet vandaag nog boodschappen doen dus met til en sjouwwerk zit ik vandaag toch wel goed.
me plan lijkt goed maar dan komt weer even om de hoek dat ik met reuma zit en die botontkalking dus het moet weer niet te zwaar en overdreven worden anders werk ik mezelf daar weer de problemen mee in.
met eten kijk ik niet zo naar wat het is, gewoon de normale maaltijden zo als ik altijd al deed maar wel even met de tussendoortjes op letten.
dat is nog lastig als je net een zak met engelse drop hebt gehad, iets wat ik graag snoep.
sterk zijn en jezelf in de hand houden, een keer overboord kan geen kwaad maar niet iedere dag!
het maakt het nog eens stuk lastiger omdat ik nu 2 weken rookvrij ben. in plaats van een sigaret neig je dan wel eens om een dropje te nemen, of twee,drie ... oeps zak leeg! en dat willen we dus niet.
kijk ik ben geen fotomodel en dat hoeft ook niet en ik heb ook geen streven dat er ieder week een bepaald gewicht af moet zijn, nee, rustig aan, dat werkt het beste, ieder gram er af is wat.
we gaan dus zien hoe het zal gaan, maar die kilootjes te veel moeten er toch echt weer af, dat is in ieder geval zeker.

tot het volgende blog ....

zondag 24 april 2016

stand van zaken, week 16

inmiddels zijn we weer een weekje verder na het gedoe met me been.
vorige week zat ik rond deze tijd nog bij de eerste hulp, ik bleek dus wondroos te hebben en nu deze week gewoon thuis en hebben we het ergste gehad.
hier een kleine indruk van hoe me been er heeft uitgezien.
het begon met een klein rood vlekje en zo als je aan het vervolg kan zien is het daarna echt bond en blauw geworden.
ik kon er echt amper mee lopen en had ook moeilijkheden met een houding te vinden om in te slapen zonder verder er last van te hebben.
en dan was er nog de koorts, man wat kan je daar ellendig van zijn!
heb het één nacht gehad dat ik tot twee keer toe een schoon shirt heb aan getrokken van het zweten.
en dan de wan ideeën die je hebt door de koorts.
ik schijn op een bepaald moment een gesprek te hebben gevoerd wat leek als of het met me vader was, maar de man is al bijna drie jaar overleden.
en dan dat draaierige gevoel, als of je op de kermis bent. en dan nog van die flikkerende lampen zien ook.
nee het was alles behalve een pretje. inmiddels gaat het weer beter, de plek is nog wel rood maar begint langzaam aan wat kleiner weer te worden, door de zwelling is het nog wat stijf maar ik kan weer normaal uit de voeten en dingen zelf doen.
maar eerlijk is eerlijk, me dochter was een topper, ondanks dat ze zelf ook wat last had met haar rug heeft ze veel gedaan voor me, hond uitlaten en koken enzo.

door het gedoe met me been hebben we aan de tuin nog niks kunnen doen.
de rommel moet nog steeds worden weggehaald maar dat komt wel goed.
ondanks dat het vorige week later was is nu het volledige derde deel van Cottonshall online.
en ik ben al aardig op weg met het vierde deel te schrijven.
me autootje staat in tussen ook weer thuis met een vernieuwde voor-as. en al was het misschien niet slim ik heb er ook al een stuk mee gereden.
ja ik moest toch echt een nieuwe apparaat hebben om me koffie te zetten dus afgelopen vrijdag even heen en weer naar de stad om een nieuwe senseo apparaat.
koffie zetten gaat weer een stuk makkelijker en me koffie smaakt weer top.
we komen langzaam aan weer op ons eigen ritme terug, me dochter heeft de smaak van het koken wel even te pakken, de hele week zorgde zij voor het eten en zelf nu ik weer zelf zou kunnen koken wil ze het nog zelf doen. ik vind het best, ze is er oud genoeg voor.
hoewel ze wel heeft laten merken dat een huishouden runnen niet onderschat moet worden. het lijkt allemaal wel simpel maar je hebt er toch een behoorlijke dagtaak aan heeft ze wel gemerkt.
komende week is het even de boel flink op orde brengen en zorgen dat alles weer netjes aan de kant is opgeruimd. volgende week hebben we een weekendje visite en daar hebben we heel veel zin in.
we zijn weer terug van ziek zijn en we pakken de draad weer op.

tot het volgende blog .....



zaterdag 23 april 2016

oplichter ontmaskerd

oké het is niet mij stijl om iemand publiekelijk aan de schandpaal te zetten maar sommige mensen vragen er om! let wel op, deze man noem ik niet bij de naam die hij gebruikt, dit i.v.m privé recht kan ik niet doen.

het begon een tijdje geleden toen ik via me persoonlijke facebook account een berichtje had van een man die zich voor doet als een Amerikaanse generaal bij het leger van de USA, vreemd is wel dat hij verteld in zijn berichtjes generaal te zijn maar in zijn profiel staat dat hij sergeant zou zijn.
goed zijn eerste berichtje aan mij was op zijn zachtst gezegd verbazend. de dingen die hij allemaal zegt en dat op basis van een profielfoto die hij heeft gezien.
een korte uitleg van hoe hij geloofd in liefde op het eerste gezicht en dat hij me mooi vond en dat het geen grapje was. ook nog een uitleg dat hij opzoek is naar een langdurige relatie en niet een flirt voor even.
er staat ook nog een email bij waar ik naar toe mag mailen.
phff ... wat moet ik hier nou mee? denk deze gast nou echt dat ik serieus geloof in zijn woorden?
goed ik laat het wat berusten en bespreek dit openlijk met me dochter, zij kan er wel om lachen maar laat ook gelijk de bezorgde blik weer zien dat ik moet oppassen met zulke types.
ja ik snap haar punt, toch besluiten we eens te zien wat er gebeurd al ik beantwoord? in ons achterhoofd weten we gewoon dat het nep is, een of andere oplichter die misschien denk ... ja weet ik veel wat hij denkt!
als hij denkt me kaal te kunnen plukken heeft hij het mis, mij bezit is bescheiden, daar komt hij niet ver mee.
goed, ik beantwoordt dat ik het bericht heb gelezen en nog al verbaasd ben door zijn woorden.
nu maar kijken wanneer ik antwoordt heb. nou dat was de zelfde avond nog.
na dat ik hem uitleg dat wat hij zoekt ik hem niet kan bieden omdat ik geen relatie zoek, krijg ik toch berichtjes met vragen over mezelf, ik geef er verder geen inhoud aan maar beantwoordt met als hij werkelijk me facebook account had gezien hij bepaalde informatie daar had kunnen lezen.
hij verontschuldig zicht en steekt een verhaal af dat hij dus generaal is en op een mission is in Syrië waar hij in een GAZA war camp verblijft.
hmm .. ik heb er toch zo me bedenkingen bij. ja ik weet wel dat er legers zitten in die hoeken maar veel kan je op internet terug vinden.
intussen type ik even met hem verder, me dochter is even wat dingen na zoeken op haar I-pad.
hij steek een verhaal af dat hij 54 jaar is en weduwnaar is, zijn vrouw is aan kanker overleden en dat hij een zoon heeft. hij vraag me meer over mezelf te vertellen, hij wil meer over me weten.
intussen heeft me dochter iets heel interessants gevonden.
ik hou de boot wat af over mezelf en geef aan wel te begrijpen dat leven als soldaat niet makkelijk moet zijn maar dat ik toch echt geen relatie zoek maar er altijd ruimte is voor vrienden.
ergens laat ik dus een opening, mocht het niet nep zijn ik best open sta om een luisterend oor te zijn.
dan valt hij in herhaling, een complete kopie van eerder tekst verschijnt weer, weer dat hij weduwnaar is, zijn vrouw is overleden en dat hij een zoon heeft.
ik type een tekst dat ik vaak genoeg heb gehoord dat mensen zich voor doen als iemand die ze niet zijn en dingen beloven die allemaal gelogen zijn, oplichterij om iemand met mooie praatjes te lokken en dan hun slaag slaan. er valt een stilte in dit gesprek, voelt hij natte voeten?
dan na een half uurtje piept me telefoon, weer een bericht en daar heb ik hem precies waar ik hebben wil.
een complete uitleg over vertrouwen, trouw zijn aan en respect voor elkaar, hoe je op je ware liefde wil wachten met geduld tot hij of zij er klaar voor is en als je dan eenmaal het hart heb gewonnen er een hele wereld vol liefde en geluk wacht en het mooiste is wat je ooit is overkomen.
oké, dit klinkt heel bekend en dat klopt want dit is een stukje uit een boek, zogezegd brieven tussen twee geliefde en dit is een stukje wat de man schreef naar zijn geliefde.
ook staat het bekend als favoriete stukje die veel oplichter gebruiken bij vrouwen.
maar dat is nog niet alles, de speurtocht van me dochter leverde ook wel interessante info op.
ja er bestaat, liever gezegd bestond een generaal onder de naam die hij gebruikt, en deze zat inderdaad in Syrië, ik zeg bestond want deze man is oktober 2015 tijden een mission omgekomen.
de foto van deze generaal en die hij gebruikt zijn ook verschillend. verder klopt leeftijd en zo wel.
na deze bevindingen laat ik via zijn facebook een bericht achter met me bevindingen.
facebook heb ik ingelicht met mijn bevindingen dat er een oplichter is die zich uitgeeft voor een reeds overleden generaal en zo dus mogelijk contact met vrouwen zoekt.
wat hier verder van komt of gaat gebeuren weet ik niet, ik heb hem geblokkeerd na dat ik hem een bericht met mijn bevinding heb gestuurd. duidelijk geval van oplichter ontmaskerd!

dit heb ik nu een keer zo gedaan maar in principe reageer ik niet op berichten van vreemde, en zeker niet zo als hij ze had gestuurd.
maar ik durf te wedden dat naast mij er vast nog andere vrouw zijn die zo een bericht hebben gehad.
en .. ik persoonlijk ben geen fotomodel dus als iemand je zo op een voetstuk zet, dan klopt er iets niet.
hoe grappig dit ook was, kijk uit met dit soort berichten.
iemand kan je precies dat gene laten voelen waar je misschien naar op zoek was maar als hij eenmaal zijn slag kan slaan blij jij met een hoop ellende achter.
een gewaarschuwd mens telt voor twee, oppassen dus.
ik wil best geloven dat er misschien mensen zijn die oprecht proberen je beter te leren kennen maar deze was overduidelijk niet van dat soort.

tot het volgende blog ......

vrijdag 22 april 2016

postcrossing: deel 3

oké, voor de derde week is dit postcrossing.
hoewel ik dit eigenlijk voor de woensdag gepland heb staan loopt het deze week dus door omstandigheden even anders. vandaar dat er wel een postcrossing is alleen nu even op vrijdag.

voor wie nog niet duidelijk is wat postcrossing nou is heb ik hier nog een keer de link gezet naar het blog met alle uitleg of dit nieuwe item op het weblog:

http://scoozie-mouse.blogspot.nl/2016/04/postcrossing-deel-1.html


goed! inmiddels heb ik het nieuws ontvangen dat de kaart van vorige week die naar Duitsland zou gaan is aan gekomen.
Na 5 dagen en 304 km mocht de ontvanger van deze kaart hem van zijn deurmat oppakken.
helaas is na twee weken de eerste kaart die naar Rusland ging nog niet op zijn bestemming aangekomen.
en ik begin me dan ook af te vragen of dit ooit gebeurd? zou dit misschien komen omdat het toch al niet zo lekker loopt tussen Nederland en Rusland van uit politiek oogpunt?
nou ja, we wachten af en hopelijk komt het kaart toch ooit nog een keer aan.


we gaan door met deze week en ik heb weer een kaartje geschreven voor iemand ergens op deze wereldbol.
en deze mag een aardig reis gaan maken want hij gaat naar de USA toe, Chicago om precies te zijn.
en de afstand is 6610 km. ik denk ook niet dat deze volgende week op plaats van bestemming is.
hoe lang het ongeveer kan duren kan ik niet zeggen, er staat niet echt aangegeven op welk tijdvlak er gerekend moeten worden.
het wordt in ieder geval wel post die mag gaan vliegen en ook in Amerika kennen ze op het moment erg strenge controles bij de douane.
wat ook best te begrijpen is.


na 3 weken nu bezig zijn met postcrossing heb ik zelf nog niks ontvangen maar dat gaat vast wel goed komen. je weet niet waar een kaart vandaan moet komen.
we houden er de moet in en gaan vrolijk verder met kaartjes naar mensen over heel de wereld.
en ja eerlijk is eerlijk ... er is toch niks leukers als een kaartje. daar wordt iedereen toch blij van.


tot het volgende blog .....



woensdag 20 april 2016

langzaam aan de betere kant op

het gaat weer wat beter dan verwacht was maar wondroos is echt geen pretje.
ik ben inmiddels voor de eerste keer in 3 dagen koortsvrij. het was echt geen pretje om soms zo een hoge koorts te hebben.
voor me gevoel leek het wel als of ik op een kermis stond alles draaide en ik zag lichtjes knipperen.
ondanks de voor geschreven medicijnen leek het erger te worden, me been ziet er niet echt gezellig uit en ik moet er van uit gaan dat er een litteken blijft.
niet dat me dat wat kan schelen, ik kan er ook niks aan doen dat dit me nou weer over komt.
maar omdat het niet leek te verbeteren kreeg ik van de huisarts toch wat anders.
en dat waren nou echt geen kleine jongens om in te nemen.
door breken mocht niet, ja hoe nou?
met een flink glas water, hup pil in je mond en giet dat glas maar leeg en flink door slikken.
achter af viel het nog mee, het is te doen.
dat het beter werkte merkte ik binnen een paar uur, de drukkende pijn op me been veranderde in een tintelend gevoel.
inmiddels is de druk ook verminderd en rode, blauwe zwellingen lijken ook minder te zijn.
het ziet er dus naar uit dat we iets meer de goeie kant op gaan.
ik voel me nog wel wat slap, ik heb de afgelopen dagen niet veel meer dan wat thee en een paar beschuiten met suiker op.
ik had ook echt nergens trek in.
en ik weet dat ik moet proberen om iets meer te eten maar me trek om te eten is nog niet echt zeer groot.
maar ja wat wil je, ik heb de afgelopen dagen nog nooit zo veel en lang geslapen als nu.
normaal lig ik zo rond 22.30 op me bed, dan lees ik nog maar rond 23.30 is het licht uit en slaap ik. de volgende ochtend rond 06.00 ben ik vaak me bed al weer uit.
het leefritme is echt niet wat ik gewent ben, me dochter probeerde zo veel mogelijk te doen wat zij kon.
maar door het auto ongevalletje van vorige week heeft zij zelf ook nog wat klachten met haar nek,rug en schouders. dus veel liet ik haar ook niet overnemen, maar zij loopt iets beter als ik dus de hond uit laten was echt iets voor haar om te doen.
toch wel lachen als je haar dan nu hoort zeggen dat ze het best zwaar vind om een huishouden te runnen.
er is zo veel waar je aan moet denken en sommige klusjes blijven terug komen, best lastig als je afwassen niet leuk vind (haha).
we krabbelen langzaam weer er boven op, en al ben ik op het moment nog meer een manke pinguïn, langzaam aan probeer ik kleine dingen weer te doen.
inmiddels weet ik dat me autootje ook weer is voorzien van een nieuwe voor-as en de verder schade is bij gewerkt. maar op dit moment mag en kan ik toch niet rijden dus wordt er nog even goed alles nagekeken om dit soort ongelukjes te voorkomen.
langzaam aan pak ik alles weer op, verwacht niet gelijk dat deze verder week weer blogs verschijnen wat ik beloof niet dat ik daar fit genoeg al voor ben.
wel beloof ik dat er aankomende vrijdag een blog verschijnt van het thema postcrossing.
dit is normaal voor woensdag gepland maar door de omstandigheden even verschoven naar later deze week.

verder wil ik iedereen nog bedanken de leuke en lieve berichtjes die ik heb gehad via verschillende sociale media's. dank je wel!

tot het volgende blog ......





maandag 18 april 2016

out of order!

nou daar lig je dan op je bed met last van je rug en je nek, me dochter trouwens ook.
we hebben toch nog wel wat problemen van ons auto ongelukje zo achter af.
als of dat niet genoeg is heb ik er nog een flinke infectie bij gekregen die ze de naam "wondroos" hebben gegeven.
maar het is absoluut geen pretje. gisteren hebben sommige van jullie wel gemerkt dat om 10 uur niet het laatste deel van het verhaal online stond, dit kwam omdat ik op dat op dat moment nog in het ziekenhuis was.
deze is later op de dag wel online gekomen, sorry voor het ongemak, maar me gezondheid ging even voor.
ik voel me niet echt super en heb nog nooit zo lang op bed gelegen en nog slapend ook.
met soms wel meer dan 40 graden koorts en veel pijn in me been lig je dan te baden in je zweet, het schijnt en fase te zijn waar ik door heen moet, me been ziet er niet uit.
ik bespaar jullie de ellende door er geen foto van te plaatsen.
ik hoop snel weer meer mans te zijn maar ik vrees dat voor deze week het weblog even stil staat, ik ben in geen staat om me zelf voor een paar uur achter een computer te hijsen en even een paar weblogs uit me mouw te schudden. sorry maar het is even niet anders.
zelfs op dit moment voel ik me temperatuur weer stijgen. ik hoop op jullie begrip en zal zo snel ik me weer fit genoeg ben iets online plaatsen, als het een beetje wil vlotte misschien eind van deze week als, maar ik beloof niks. via twitter en instagram probeer ik nog dingen de posten maar ook dat is niet veel.


tot het volgende blog ... als ik weer beter ben.

zondag 17 april 2016

deel 3 en laatste deel van: klein geluk

deel 1 en 2 nog niet gelezen? hier volgende de links er naar.

deel 1:
http://scoozie-mouse.blogspot.nl/2016/04/deel-1-klein-geluk.html

deel 2:
http://scoozie-mouse.blogspot.nl/2016/04/deel-2-klein-geluk.html



en dan nu het laatste deel van mijn online verhaal, veel lees plezier!







klein geluk


Marc had inderdaad de auto aan de kant gezet en was zo goed als dat ging in zijn auto gaan slapen.
Nu reed hij het dorpje binnen, Cottonshall.
Hij vond zijn weg door het dorp tot aan de Shanty waar hij parkeerde en besloot om binnen te gaan voor koffie, misschien dat iemand hem kon vertellen waar hij Phoebe kon vinden.
Hij stapte de kroeg binnen en keek even rond, aan de bar stond een vrouw. Hij liep in de richting van de bar.
‘Goedemorgen’ begroeten hij haar, ‘kan ik hier terecht voor een koffie?’
Madison draaide om en keek hem aan, ‘natuurlijk kan jij hier terecht voor een koffie’ beantwoorde ze zijn vraag met een glimlach.
‘Vreemd gezicht? je komt niet van hier is het wel.’
Marc schudden zijn hoofd, ‘nee, ik ben eigenlijk op zoek naar iemand, Phoebe Martin, een vriend van mij heeft haar zwanger in de steek gelaten en ze zou naar hier zijn vertrokken. Ik wilde haar op zoeken en steun bieden.’
‘Phoebe, die ken ik inderdaad’ zei Madison, ‘en nu wil je zeker graag weten wat het adres is?’
‘Als dat geen probleem is, heel graag.’
Madison gaf hem het adres en Marc wilde zonder zijn koffie gaan.
Bij het naar buiten gaan kwamen net Jade en Nora Campbell binnen.
‘Wie was dat?’ vroeg jade gelijk aan Madison.
‘Een vriend van Phoebe, hij wilde haar opzoeken nadat zijn vriend haar zwanger in de steek liet. Sommige mannen hebben toch nog wel eergevoel.’
‘SHIT!’ riep Jade verschrikt, ‘ik denk dat dat Marc is.’
Ze graaiden haar telefoon uit haar jaszak en begonnen te bellen en liep richting de deur. ‘Oma weet wat er is die legt het wel uit!’ en weg was ze.


Wyatt hoorde aan wat Jade had te melden, hij was dus in Cottonshall en deed zich voor een vriend.
Via Madison was hij er achter gekomen waar hij Pooh kon vinden. Hij kon het Madison niet kwalijk nemen dat ze Marc de informatie had gegeven.
Na dat hij had opgehangen stelde hij Phoebe op de hoogte van het nieuws.
Zo als verwacht schrok die en zo als hij haar al meer had zien doen had ze haar handen rond haar buik gevouwen.
Ze was duidelijk nu al een overbezorgde moeder voor haar kindje, een eigenschap die hem wel beviel.
‘Stuur een bericht naar je ouders dat hij hier is, ik stel Robert op de hoogte.’
Snel vertelde Wyatt Robert dat die gozer was gezien.
De deurbel ging, Phoebe verstijfde gelijk en met angstige ogen keek ze hem aan.
Wyatt gebaarde dat ze rustig moest doen en liep daarna richting de gang om de deur open te doen.
Phoebe stond nog steeds verstijfd en wist niet goed wat ze nu eigenlijk moest doen.
Wilde ze hem aan horen of kon hij gelijk weer vertrekken? Dat laatste zou nog wel eens moeilijkheden kunnen geven.
Ze hoorde gerommel in de gang, stemmen en daar stond hij op eens in de deuropening. Blijkbaar had hij zich voorbij Wyatt weten te wurmen.
Hij keek naar haar maar verder niks.
Voorzichtig zetten hij een stap in haar richting, ‘Phoebe, het spijt me zo, ik had je nooit zo mogen behandelen.’
Phoebe deed verschrikt een stapje achteruit.
Marc deed een stap de woonkamer in, nog voor Wyatt hem bij zijn kraag kon pakken stapte Marc de richting van Phoebe op.
Met een vlugge beweging ging hij er achter aan en greep hem in de kraag.
‘Je weet dat het binnen dringen gelijk staat aan huisvredebreuk?’
Marc keek Wyatt aan, ‘wie denk jij te zijn om me te vertellen wat ik wel en niet kan doen?’
Arrogante kwal dacht Wyatt, ‘ik ben Wyatt Woods, ik ben agent in dit dorp en tevens een jeugdvriend van Phoebe. en ik heb de indruk gekregen dat jij niet welkom bent in dit huis.’
Marc keek hem aan, ‘ik ben de vader van het kind en ik wil met haar praten.’
‘Ik geloof dat de dame zelf er anders over denkt.’ snauwde Wyatt terug.
Wie dacht hij wel niet te zijn? Eerst dumpen en haar door de modder trekken en nu hier poeslief de liefhebbende aanstaande vader uithangen.
‘Ik denk niet dat jouw het iets aan gaat wat er tussen mij en Phoebe is of was. Dus mag ik je vriendelijk vragen op te zouten, ik wil graag met Phoebe alleen praten en daar heb ik jouw niet bij nodig’ snauwde Marc terug.
Zijn lichaamstaal kwam agressief over, hij had zijn vuisten gebald zag Wyatt.
‘Phoebe?’ klonk er uit de gang, Wyatt had de voordeur niet dicht gedaan, dan zou Robert gelijk naar binnen kunnen komen.
Phoebe was iets naar voren gekomen en toen ging alles heel snel.
Jade kwam de woonkamer binnen, Marc trok zich los om naar Phoebe toe te lopen.
Wyatt reageerde meteen en greep Marc weer vast, deze begon uit te halen naar Wyatt maar verloor zijn evenwicht voor een moment waarbij hij tegen Phoebe botsten, deze begon te wankelen, verloor haar evenwicht en viel achterover op de kleine salontafel die brak en met een hard klap kwam ze op de grond.
Jade gilde haar naam maar er kwam geen reactie. Iedereen keek verschrikt naar Phoebe.
Jade storten op haar knieën bij Phoebe neer, ‘Phoebe, Phoebe!’
Wyatt had uit zijn kontzak een paar handboeien gehaald die hij bij had en sloeg Marc in de boeien.
Marc keek met grote ogen naar Phoebe die op de grond lag.’
Op dat moment kwam ook Robert binnen die met een snelle oog de situatie opnamen. Met een snelle beweging had hij zijn mobiel gepakt en belde dokter Aldrett.
Wyatt had zijn mobiel ook te pakken en belde voor een ambulance terwijl hij Marc in een stoel drukte en gebod te blijven zitten.
Jade was zacht aan het snikken terwijl ze Phoebe’s naam bleef zeggen maar er kwam geen enkele reactie.


Jaxon Adrett zorgde er voor dat Phoebe stabiel was, verder was het aan de mensen van de ambulance die uit Sommershall moest komen om verder zorg te dragen.
Jade was van slag en Wyatt voelde zich machteloos.
Robert had assistentie gevraagd voor het op halen van Marc Jenkins, deze zag lijkwit.
toen hij vroeg aan dokter Aldrett hoe het met Phoebe was had Wyatt gesnauwd zijn mond te houden.
Robert nam hem even zijlings, ‘Jongen, je bent te persoonlijk betrokken, ik laat dit afhandelen door de mannen van Sommershall waar ze verder zorg voor Jenkins zullen nemen. Ik regel de afhandeling van de papieren hier voor me rekening.’
Wyatt knikte, ‘dan heb je er zeker geen problemen mee dat ik mee ga naar het ziekenhuis?’
‘lijkt me geen probleem. Wyatt, is er misschien iets wat ik nog moet weten?’
Wyatt slikte even, ‘haar ouders zijn in de loop van de middag hier en ik heb haar gekust deze morgen, ik heb open kaart gespeeld wat mij gevoel voor haar betreft.’
Robert knikte, ‘jeugdliefde.’ schudden zijn hoofd en draaide om.


Phoebe werd over gebracht naar het kleine ziekenhuis van Sommershall.
Jade was mee gekomen en Robert regelde het verder in Cottonshall.
Wyatt ging de gebeurtenis na in zijn hoofd, en kwam tot de conclusie dat hij niks verkeerd had gedaan, Marc was overduidelijk over de streep gegaan en was de oorzaak van deze ellende.
Er kwam een dokter aan gelopen.
Na kort geïnformeerd te zijn dat alles goed was met Phoebe en dat de baby ook in orde was mochten ze naar haar toe.
Phoebe lag verslagen in het bed toen Jade en Wyatt binnen kwamen.
Jade stort zich zo een beetje gelijk op haar vriendin dat ze zich geen zorgen moest maken meer.
‘Het komt allemaal goed, met de baby is alles goed en met jouw ook. Marc is afgevoerd door de politie van Sommershall.
Wyatt’s mobiel ging af.
Het gesprek duurde niet lang en veel meer dan oké had hij niet gezegd.
Hij keek de twee vrouwen aan, ‘Robert. je ouders zijn ingelicht en komen deze kant op en Marc is in verzekering gesteld, dat betekend dat hij vast zit. verder valt er nog niet veel te melden.’
Phoebe knikte alleen en keek even naar jade en die keek weer naar Wyatt.
‘Ik denk dat ik jullie even alleen, je ziet me straks nog wel’ en ze liet de twee achter.
Beiden zeiden niks, toen begon Wyatt.
‘Hij heeft ons wel goed laten schrikken, ik ben nood ter benen een agent en hij laat me schrikken. toen je viel …. ik … ‘, Wyatt stapt dichter bij en pakte haar hand.
‘Ik meende wat ik vanmorgen tegen je zei, ik hou van je en ik wil nog steeds de vader voor je kind zijn, ik wil er zijn voor jouw en die kleine. Als jij me nog steeds leuk vind en me nu wel wil, wil je dan me vriendin zijn?’
Phoebe knipperde met haar ogen, echt? meende hij dit nu echt? naar wat er eerder was gebeurd was dit het eerste waar hij over begon maar toch maakt haar hart een sprongetje.
‘Je meent het echt? Jij wil mij, zwanger, als je vriendin?’
‘Ik heb misschien vroeger niet echt de moeiten genomen je meer achter aan te gaan, en het zo maar te laten  maar die paar vriendinnetjes die ik heb gehad werden niks omdat me hart maar aan een iemand toe behoord en dat ben jij.’
Zonder een waarschuwing boog hij zich over haar heen en heel voorzichtig kuste hij haar weer.
Phoebe voelde de vlinder in haar buik te keer gaan, nee toch niet, ze voelde haar baby schoppen, niet hard maar heel zachtjes.
Ze maakte zich los van Wyatt en legde haar hand op haar buik, ‘drukteschopper, is dit een teken dat je het niet goed vind?’ geen reactie.  ‘Of wil jij deze papa wel? gelijk voelde ze een klein schopje.
Wyatt keek haar vragend aan, Phoebe keek hem aan, haar ogen waar glanzend van tranen die opwelde, ‘Ik geloof dat deze kleine jouw wel ziet zitten als papa.’
Wyatt legde heel voorzichtig een hand op haar buik, ‘komt voor elkaar maar wacht nog even met voetballen tot je wat groter bent.’ Beiden schoten in de lach.


Na dat de ouders van Phoebe er waren kregen ze van Wyatt te horen wat er was gebeurd en hoe de stand van zaken nu waren.
Phoebe verzekerde haar ouders dat met haar en de baby alles goed was en dat volgens dokter Allegretto het een jongen zou zijn.
Meneer Martin zag er gelijk een stuk trotser uit bij de nieuws. Dat Phoebe het erbij hield het eerste te willen zien voor ze het geloofde maakte hem niet uit.
‘En jij en Wyatt?’ vroeg Jade, verschrikt sloeg ze een hand voor haar mond terwijl ze naar meneer en mevrouw Martin keek.
‘Dat zit wel goed, we gaan niet trouwen of zo maar ik denk dat een jaartje of tien laten wachten wel genoeg is en deze kleine heeft duidelijk een mening in wie hij als zijn papa wil.’ en weer legde ze haar handen op haar buik.
Meneer Martin klopte Wyatt op zijn schouder, ‘het is je dan toch gelukt, jongen!’
met grote ogen keek Wyatt de man aan, ‘U wist het?’
‘Natuurlijk! ben ook jong geweest. Je moest eens weten hoe veel moeiten ik hebben moeten doen voor zij me vriendin wilde zijn.’ terwijl hij wees op zijn vrouw.
Nog een lange tijd verbleef iedereen in het ziekenhuis bij Phoebe die voor de zekerheid een nachtjes moest blijven.
Hoewel Wyatt bij haar had willen blijven wilde ze daar niks van weten.
Tevreden dat hij dan haar wel de volgende morgen mocht komen halen vertrok het viertal richting huis.
Phoebe sliep die nacht een stuk rustiger da in al die maanden er voor.
Alles kwam goed, haar baby was gezond en Marc was niet langer nog een probleem.
Ze had nu er iets voor terug die al de ellende met hem deed vergeten, nou ja bijna dan.
Maar daar zouden ze ook nog wel uit komen.


In de Shanty had Madison een klein welkom thuis georganiseerd voor Phoebe.
Madison voelde zich schuldig over wat er was gebeurd maar Phoebe verzekerde haar dat ook zonder haar Marc haar wel had gevonden.
Phoebe kreeg een overlading aan cadeautjes voor de baby.
Iedereen leek erg blij te zijn dat alles zo goed was afgelopen, Nora Campbell liet duidelijk merken dat ze het gedrag van Marc niet goedkeurde en meerdere keren liet ze hints vallen dat oma zijn zo leuk was.
‘Nou, die is wel heel duidelijk’ lachte jade, die dubbel zo blij was dat haar vakantievriendin nu zou blijven in Cottonshall.


Toen Wyatt met Phoebe in zijn armen in haar huis op de bank zat, was de stilte en het zo samen zijn het volmaakte kleine geluk.
Dit was het mooiste wat hem op al de jaren was overkomen.
Hij was politie agent in zijn geboorte dorp en nu had hij ook nog eens zijn jeugdliefde veroverd, het plaatjes was compleet.

                               
                                                  einde








                                            woord van de schrijfster

Ik hoor sommig van jullie al roep: en de geboorte van de baby dan!

Daar zal je nog even geduld voor moeten hebben, dat komt pas in het vierde deel aanbod. Jaxon Aldrett is hier het centrale karakter in.
Jaxon is de knappe dokter in het dorp en nog vrijgezel, hoewel? Hij rommelt veel in zijn vrije momenten met zijn mobiel en zelfs Claire Lavender heeft geen idee wat hij allemaal doet.
Het klinkt allemaal een beetje hocus pocus maar het gaat helemaal goed komen.


veel liefs,
                scoozie73




vrijdag 15 april 2016

stand van zaken 2016, week 15

deze week leek wel over er opnames waren voor een film!
politie wagens die aan kwamen rijden, een helikopter die boven het dorp rondjes vloog.
ik snapte er niks van en echt prettig vond ik het niet.
wat blijkt nou, er was in grote inval bij een bedrijf hier op het industrieterrein.
honderden kilo's cocaïne zijn in beslag genomen, een paar dure auto's en naar verhoor blijkt zijn geldkraan ook even dicht te zitten wegens beslaglegging.
kortom: een of andere drugsbende is tegen de lamp gelopen. op meerdere plaatsen zijn invallen geweest die te maken hadden met drugs.
echt veel is er nog niet bekend maar voor een klein dorpje (ca.2700 inwoners) als dit is zo iets als afgelopen week een hele gebeurtenis. daarom zei ik al, als of er filmopnames waren.
de eigenaar van het bedrijf houdt zijn kaken stijf op elkaar, het gaat niemand iets aan, is het enige commentaar. kan wel zijn maar op een dorp als dit zijn van die dingen waar bij hem nou de inval voor is gedaan zaken waar de bewoners hier niks van moeten hebben.
je kan er op rekenen dat je dan echt compleet, genegeerd gaat worden,het is een ons kent ons gemeente en al die stadse poespas is hier niet echt gang van zaken.
we zullen dus maar afwachten hoe dit verder gaat verlopen.
twee mensen van de vijf aangehouden personen zijn weer vrij, die hadden er niks mee te maken, ook is duidelijk dat het vervoersbedrijf waar de vrachtauto's van waren ingehuurd ook nergens van af wist.


wat ook erg spannend was is een gebroken voor-as!
je staat met een klap stil, en dat is niet erg prettig voor je schouder kan ik je zeggen.
je hebt lichamelijk het gevoel als of je wordt gelanceerd maar door dat je een gordel aan hebt wordt je vast in je stoel gehouden en dan de druk die je even op je borstkas voel door je gordel, even extra adem happen.
nu wist ik dat die as niet zo goed meer was en we waren er al mee bezig, in me snelheid hielt ik er al rekening mee (ik reed op het moment dat het gebeurde net geen 40 km) en als ik niet weg hoefde met de auto dan deed ik dat ook niet.
nog een week school en dan zouden we zo en zo die as gaan vervangen, dat gebeurd nu even iets eerder.
ik zelf heb wat last van me linker schouder en bij me dochter is het ook de schouder maar ook de rug (waar ze door de scoliose al last van had) voelt erg pijnlijk aan.
maar over het algemeen buiten enorm geschrokken valt het nog mee.
me autootje krijg een andere voor- as en dan kunnen we voorlopige weer een stuk veiliger op pad gaan.
gelukkig dat we die via een sloperij hadden gevonden anders had ik weinig keus gehad en was me autootje rijp voor de sloop geweest. en zonder auto moet doen zou een ramp zijn, het busvervoer hier is nou ook niet zo super goed geregeld!


aankomend weekend gaan we de tuin ook verder opruimen, de oude slooprommel gaat naar de stort.
ondanks de last van de nek en schouder ga ik er mee door, ik wil de troep graag weg hebben.
met de hulp van wat vrienden moet dat dus best lukken.
dan kan het hier achter weer klaar gestoomd worden voor het lekker zomerse weer, tuinmeubels weer naar buiten en genieten. tenminste dat hopen we.


nou veel meer heb ik even niet dus rest mij nog maar een ding ..... tot het volgende blog!