maandag 26 december 2016

extra blog: huisvuil ophaal probleem

de afgelopen dagen is er een flinke discussie gaande rond wat veranderingen binnen de gemeente waar ik woon.
daarom heb ik deze brief geschreven zal deze ook opsturen naar het college van Burgemeester en Wethouders,en post die openbare op dit weblog!



Geachte college van Burgemeester en Wethouders,


Inmiddels mogen het wel duidelijk zijn dat er onder u burgers van het eiland Tholen en Sint Philipsland veel onrust heerst over de nieuwe vorm van huisvuil ophalen.
En dan met name over het restafval.
Dan heerst er ook nog de verwarring dat op de app maanden niet staan aangegeven dat rest vuilnis wordt opgehaald en op de papieren versie wel.
dit alles word nog eens extra versterkte door de uitspraak van raadslid Dhr. Kraamer op facebook, die blijkbaar de mening heeft om voor iedereen te kunnen bepalen dat ze in feite zeurkousen zijn.
ik citeer:


“Typisch Nederlands om moord en brand te schreeuwen voordat we het goed geprobeerd hebben. Wij hebben 4 kinderen en eens in de twee weken is één-derde container vol sinds ook de pakken bij het kunststof afval gedaan mogen worden. En die worden vaker opgehaald. Zie het probleem niet echt. Denk dat de niet-scheiders het hardst roepen.”


Dit is typisch Nederland om te roepen omdat er bij voorbaat kan worden vastgesteld dat er genoeg gezinnen zijn die niet met 1 keer per maand legen van de grijze container gaan rond komen.
Denk aan de grote gezinnen, gezinnen met kleine kinderen die nog in de luier lopen.
maar denk ook aan de oudere en zieke mensen die niet zomaar even de middelen hebben om hun afval naar een milieustraat te brengen.
om nog maar te zwijgen over de overlast van stank, ongedierte en beestjes die in je container gaan nesten.
Denk hier zeker even bij na, lekker zomers buiten in de tuin zitten met de stank van je container en de beestjes die er uit kruipen.
Ja, spuiten om ze om zeep te helpen maar dat spuiten is dan zeker weer slecht voor het milieu?


Ik kan nu wel gaan goochelen met allemaal cijfers maar die zijn bij jullie ook wel bekend.
Aan de hand van die cijfers is er vast weer iemand aan het doorrekenen gegaan, op papier, en op papier komt dan weer zo een leuk bedachte manier uit die wordt doorgevoerd naar de praktijk.
Echter mogen toch duidelijk zijn dat niet alles wat op papier wordt geboren in de praktijk ook gaat werken. Er zijn genoeg voorbeelden die op papier zo mooi zijn en in de praktijk niet werken.
Ik ben geen rekenwonder en ook geen helderziende maar ik kan nu al voorspellen dat er grote problemen gaan komen.
Mensen kunnen niet altijd hun afval kwijt en gaan het op andere manier ruimen.
Op plaatsen waar het zeker niet hoord en dan kan de gemeente weer gaan piepen over het huisvuil wat wordt gedumpt langs de kant van de weg of andere plaatsen.
Kleine gezin kunnen ruimte over hebben maar niet iedereen voelt zich verplicht om de buurman of buurvrouw aan te bieden het bij hun in de container te stoppen. Ieder huishouden betaald immers voor zijn eigen lasten per jaar als de nota van de gemeente weer op de deurmat is gevallen.En om die reden vinden de burgers ook dat ze recht hebben op een redelijke wijze en haalbare wijze van ons huisvuil. We betalen er immers voor!


als ik dan toch een rekensom zou moeten maken waarom niet zaken omdraaien.
de gft bak is over het algemeen minder vol dan de grijze bak.
2 x per maand de grijze en 1x de groene bak, oude papier wordt veelal per gemeente door een sport-of muziekvereniging opgehaald.

In de zomermaanden zal 1x groen niet genoeg zijn omdat dat juist de maanden zijn waar we last hebben van stank en beestjes.
de ophaal van plastic is opzich niet verkeerd mogen het niet zo zijn dat op vele plaatsen de zakken over de straat heen waaien of door de jeugd omver en kapot worden geschopt.
Dit zou in mijn ogen eerder een punt zijn om te verbeteren.

Er zijn genoeg plaatsen op de wereld waar het verwerk van vuilnis slecht is en mensen letterlijk leven op het vuil.
Laat we dit niet ook zo ver komen in ons land maar zeker een beter passende oplossing zoeken waar de burgers van het eiland Tholen en Sint Philipsland naar tevredenheid zichzelf in kunnen vinden.
Laat een verbetering van afval scheiden goed zijn maar dit zou dan wel in een betere communicatie kunnen gaan met uw burgers.
Ik denk dat vele burgers deze mening met mij zullen delen.

met vriendelijke groet,
               
                                Linda

donderdag 22 december 2016

fijne kerstdagen

over 3 dagen is het dan zo ver: kerst!
en ook ik ga me op deze dagen storten, samen met me dochter.
niet overdreven maar lekker met zijn twee, we hebben wat cadeautjes voor elkaar onder de boom en we hebben bijna al onze boodschappen al in huis.
morgen nog een dagje school voor me dochter en dan 2 weken genieten van vakantie.

vandaag is het ook het laatste blog voor 2016.
via instagram, twitter, google+ en de facebook pagina heb je nog 2 dagen te goed in me "12 dagen voor kerst" aftelling naar de kerst.
na de kerstdagen gaan we ons weer opmaken voor de jaarwisseling, dag 2016 en hallo 2017.
ik heb geen voornemens, ik leef gewoon door zoals ik nu doe, tenminste?
ik heb wel iets wat ik me heb voorgenomen maar daar ben ik eerder dit jaar nog al mee begonnen.
ik doe daar verder geen uitspraken over!

dan rest mij alleen nog dit:
fijne kerstdagen en een fijne en veilige jaarwisseling!


niet vergeten! vanaf vrijdag 23 december 2016 tot dinsdag 3 januari 2017 geen weblog! woensdag 4 januari 2017 zijn we weer online!

tot het volgende blog .... op 4 januari 2017!

woensdag 21 december 2016

#postcrossing #38

hier zijn we dan met de laatste postcrossing van 2016.
en dan zijn we nog een paar uurtjes later dan anders, sorry maar dit kon gewoon even niet anders.
ik had een afspraak buiten de deur en die was belangrijk genoeg dat het blog een paar uurtje moest wachten.

laten we maar gelijk door gaan met postcrossing, de laatste van 2016.
in postcrossing 36 ging er een kaart naar Turkije en deze is na 9 dagen en 2908 km op zijn bestemming aan gekomen. op zich toch nog redelijk snel as ik eerlijk mag zijn. ik had langer verwacht.
dan zijn er nog kaarten onderweg die ik persoonlijk nu wel erg lang vid gaan duren voor ze er zijn. of worden dit weer van die expired gevallen?
in postcrossing 32 ging er een naar USA en deze is na 42 dagen ( bijna 5 weken) nog niet aan gekomen en dat geld ook voor Rusland uit postcrossing 33, deze is na 36 dagen ( ongeveer 4 weken) er ook nog niet. ik ga nu heel hard hopen dat ik in het eerste blog van 2017 op 4 januari toch kan zeggen dat ze zijn aan gekomen.
dat de kaart van vorige week naar Japan er nog niet is lijkt me niet zo gek.
dus gaan we door met de kaart voor deze week.

de laatste kaart die in 2016 wordt verstuurd.
en deze gaat naar Duitsland. en kaartje die kant op zijn er vaak met 3 tot 4 dagen wel.
dus ik hoop dat zij hem nog heeft voor ze kerst gaat vieren met familie en vrienden.
we gaan het afwachten, ook dat hoor je dan wel in het eerste blog van het nieuwe jaar.

659,024 leden over 211 land verdeeld, zijn samen verantwoordelijk voor het versturen van ruim 39,184,358 kaarten. en daar gaan we in 2017 gewoon mee door!
en hier mee zijn we aan het einde van de laatste postcrossing van 2016 gekomen.
volgende week zijn we er een weekje niet. maar in de eerste week van het nieuwe jaar is postcrossing er weer en is dan het eerste blog waar ik het nieuwe jaar mee ga starten op het weblog!


dan wens ik jullie een hele fijne kerst en een gelukkig nieuwjaar! en graag tot volgende jaar ...


dinsdag 20 december 2016

#TBM #4 ... uit de oude doos!

één keer per maand wil ik dit onderdeel op het weblog gaan aanhouden.
wie kent het niet ... een foto op instagram of facebook misschien zelfs op twitter met daar bij de #tbt?
dit staat voor Trough Back Thursday. waarom donderdag? geen idee.
maar dat bracht het idee van #TBM : Trough Back Memories, oftewel een foto waar ik een leuke herinnering aan heb of gewoon een leuk moment met een grappige verhaal, maar het kan ook iets triest zou kunnen.
let op! mochten er gezichten van persoon opstaan kan ik deze bewerkt hebben zo dat ze niet zichtbaar meer zijn. dit i.v.m de privacy van deze mensen.

pa
het wordt al weer de 4de keer kerst zonder pa voor ons, mij en me dochter.
de eerste keer was dubbel omdat het jaar er voor hij al ziek was en met de kerstdagen ziek op bed lag.
na de kerst, op 27 december, de verjaardag van zijn kleindochter werd hij opgenomen in het ziekenhuis. 
deze foto vond ik toen ik spullen aan het uitzoeken was van hem na zijn overlijden.
hij staat nu ook ingelijst in me kast. het is een van de weinige foto's waar we samen op stonden.
het bedrijf waar mij pa voor werkte had tegen het einde van het jaar altijd een feestavond, normaal was dit voor de mannen en hun vrouwen, geen kinderen maar omdat mijn moeder was overleden, vonden ze het geen probleem dat me pa mij mee nam naar deze avonden.
ik denk dat dit in 1989 of 1990 was, ik was een jaar of 16 á 17.
bij binnenkomst werd er een foto gemaakt met de kerstman, wat eigenlijk een vrouw was in dat pak.
tijdens deze avonden was er muziek, er kon gedanst worden en er was altijd voedsel.
tijdens deze avondjes had je echt groepjes, wie op het werk met elkaar optrok zat op deze avonden ook bij elkaar aan een tafel.
bij ons geen verschil, sommige van die mensen heb ik nog steeds contact mee. we sturen elkaar ieder jaar nog een kerstkaartje.
er zijn erbij mij langst geweest toen me dochter is geboren en tijdens de crematie van me vader waren ze er ook. 
vele waren al met pensioen en mijn vader ook, toch was er nog contact en we werden nog ieder jaar voor deze feesten uitgenodigd.
het was altijd leuk om de bekende gezichten weer te zien en bij te kletsen.
minder fijn vond ik als een collega van pa me op de schouder tikte en wilde dansen, ik kan absoluut niet dansen, stijldansen dan.
iemand heeft me toen de foxtrot nog geleerd op zo een avond, maar ik zou het nu niet meer weten hoe dat moet.
dit is toch wel een fijne en mooie herinnering aan me vader, ik mis hem met deze dagen nog het meest van allemaal.


dit was voor deze maand #TBM,  volgende maand weer een nieuw blog van dit onderdeel.
tot het volgende blog ....

zondag 18 december 2016

Cottonshall: extra verhaal





    extra verhaal


Het leven in Cottonshall verliep rustig aan, iedereen had zo zijn eigen bezigheden.
Maar iedereen genoot in stilte van het komende feest wat zou plaats vinden: het huwelijk van hun burgemeester Victor Davis en Madison Schneider.
In de dagen voor het huwelijk waren mensen druk bezig geweest om het Cottonplein schoon te maken en te versieren met lampjes, prachtige bloemstukken en ballonnen, en het plaatsen van tafels en stoelen.
Madison’s kroeg was de plaats waar ze zouden feesten maar omdat niet iedereen binnen kon zitten was het plein verandert het de feest plaats.
Vanaf zijn kantoor keek Victor neer op het plein, er werd op de deur geklopt.
‘Binnen!’
Oliva stapte met een grote glimlach binnen, ‘wordt het niet eens tijd dat jij hier afrond en naar je boerderij vertrekt?’
‘Je kan niet wachten om het hier over te nemen, is het niet Olivia. Eens een burgemeester altijd een burgemeester’ lachten gaf hij haar een kus op de wang.
‘Jongen” vervolgde ze, ‘maak je geen zorgen. Ik neem graag voor je waar tijdens jouw afwezigheid maar je mag je plek zo terug als je er weer bent, ik geniet teveel van mij vrije tijd. begrijp me niet verkeerd, ik heb geen spijt van al die jaren als burgemeester maar de tijd die ik nu kan doorbrengen met mijn familie en vrienden is zeker net zo leuk als werken.’
Victor knikte begrijpend, hij kende de druk van het werk ook.
ooit was dit de reden geweest dat hij en Madison uit elkaar waren gegaan.
Maar hij had haar terug kunnen winnen en geen seconde getwijfeld om haar te vragen met hem te trouwen.
De drukte van de laatste dagen was het bewijs dat ze ja had gezegd, morgen werd zij zijn vrouw, mevrouw Madison Davis.
Olivia keek hem aan, ‘sorry, beetje veel dingen tegelijk’ verontschuldigde hij zich.
Hoewel Victor vertrouwen had in Olivia Coleman had hij toch wat dingen op papier voor haar gezet.
Na dat ze nog wat dingen hadden doorgenomen droeg hij de last van burgemeester tijdelijk terug over aan haar.
Overmorgen zou hij trouwen en daarna een huwelijksreis.
De komende weken waren voor hem en zijn vrouw.

Tommy stond achter de bar van de Cotton’s Shanty, aan de bar.
Hij had zijn flatje in de stad verruild voor een kamer bij Nora tot Jade zou intrekken bij Josh, daar waren de verbouwing bijna klaar.

Tibby nam hem eens van opzij op maar zei verder niks.
‘Tibby, het komt goed echt’ sprak Madison ‘de keuken is jouw domein maar Tommy zal zorgen dat het hier loopt zoals het hoort. Ik kan hier niet weg zonder dit alles in goede handen te laten en ik weet dat jullie het kunnen.’
Tibby keek eens naar haar baas, keek daarna nog eens naar Tommy, gaf hem een kort knikje en verdween terug naar de keuken.
‘Gezelligheid kent geen grens bij haar’ mopperde Tommy.
‘Neem het haar niet kwalijk, geef haar tijd en je zult zien dat ze mee valt’ Madison keek met een bezorgde maar liefdevolle blik, ‘Tibby heeft wat moeilijkheden op haar pad gehad, ik ben niet degene die je dat gaat vertellen, als ze jouw vertrouwd dan doet ze dat zelf wel. wees gewoon aardig en laat haar haar ding doen dan komt het wel goed. beloof me dat ik geen lijk in me koeling ga vinden, die van jou of die van Tibby. hoewel die van jouw eerder kans maakt.’
Tommy keek Madison aan, ‘ik beloof je dat je geen lijken hier al vinden, geniet van je huwelijksreis.’
‘Dan moet ik dus overmorgen de stap maar nemen anders is het geen huwelijksreis.’
Tommy knikte bevestigend in haar richting.
Kort namen de twee alles door, Madison wist dat ze een goed keus had gemaakt te vragen of Tommy de Shanty wilde runnen in haar afwezigheid.
Als ze terug was zou ze zeker voorstellen of hij voor vast wilde komen werken, dan kon zij eens een avondje vrij houden voor haar echtgenoot.

Iedereen begon te stralen nu de dag van het huwelijk zo dichtbij was.
nog één dag en dan zouden Victor en Madison trouwen.
Cottonshall was niet groot, iedereen kende iedereen. het was een hechte gemeenschap waar iedereen voor elkaar klaar stond.
Het zou een dag van feest zijn, de mannen zouden genieten van het bier wat rijkelijk zal vloeien en de vrouwen bewonderd kijken naar de mooie bruid.
sommige zouden misschien jaloers zijn maar dat maakte niemand iets uit.
Iedereen zou genieten van deze heerlijke dag!

16 september 2016, Cottonshall,
Het gezicht van Victor stond op stormachtig weer, Jaxon probeerde niet in lachen uit uit te barsten terwijl zijn vriend met zijn das te vechten.
‘Het is dat het mijn trouwdag is maar ik weet precies waarom ik nooit een das draag!’
Jaxon keek zijn vriend aan, ‘kom hier, dan zal ik het voor je recht trekken.’
terwijl Jaxon de das van Victor strikte stapte josh binnen,’nou, dit zie je ook niet vaak, jullie zouden een schattig stel zijn.’
Victor maakte een geluid wat verdacht veel op grommen leek en Jaxon probeerde zijn lach in te houden maar moest het opgeven.
Uiteindelijk gaf Victor zich ook gewonnen en kon er ook om lachen.
‘Wacht maar! jouw dag komt ook nog en dan ben ik degene die de spot mag drijven.’

Boven de shanty was het ook een drukte en lichte vorm van stress bij Madison gaande.
‘Zit stil en maak je niet zo druk’ bromde Nora die probeerde het haar van Madison in een hangende knot te verwerken met spelden waar diamanten op schitterde.
Jade stond naar de jurk te kijken, ‘wow, die is echt super gaaf, echt op jouw lijf gemaakt.’
‘Dan mag ik hopen dat dat ding nog past, hij sluit precies rond me lijf dus een extra pondje kan ik niet gebruiken …. ik zou toch …?’
‘Maddie, nou is het klaar!’ spaak Nora streng, ‘probeer je zenuwen de baas te worden. die jurk gaat je passen en je zal vandaag naast Victor stralen als zijn vrouw.’
‘Ja, je hebt gelijk, ik moet rustig blijven. Er trouwen iedere dag mensen op de wereld dus ik doe niks bijzonders.’ zuchten Madison
Davina had verder niks gezegd, ‘hier neem een slokje van je water, adem diep in en uit, moet je nog naar de wc? en dan gaan we jouw in je prachtige jurk hijsen. Vandaag is jouw dag, en die van Victor.’
Madison keek het gezelschap eens rond, ze was blij met deze mensen aan haar zijde.

bij de kerk begon al de eerste gasten te arriveren.
Pater Domini Jan verwelkomde ze vriendelijk, de meesten kende hij vanuit het dorp zelf maar er waren ook nieuwe gezichten.
dit zou een hele mooie dag worden, Jack Newman had hun Madison niet klein gekregen en zij en Victor hadden elkaar terug gevonden.
Pater Domini Jan kon een glimlach niet onderdrukken als hij hier aan terug dacht.

Bij de Cotton Shanty was het gezelschap van Victor en zijn vrienden aangekomen.
Jaxon voegde zich bij Davina, Josh bij Jade. Phoebe en Wyatt waren er ook.
de kleine Jaden was in goede handen bij de ouders van Phoebe, die waren naar Cottonshall gekomen om vandaag over hun kleinzoon te waken zo dat Phoebe en Wyatt hun hand wat vrij hadden. De ouders van Wyatt waren ook al vroeg aanwezig geweest om een handje te helpen. beide partijen konden het goed vinden met elkaar.
Tommy stond achter de bar en stond nog wat te overleggen met Tibby, die voor de verandering haar schort niet aan had.
Nora kwam de trap af, even stond ze victor op te nemen.
‘Je ziet er bijzonder knap uit in je pak. Ik zou zo met je trouwen maar ik kan dat onze Madison niet aan doen.’
Victor moest even lachen, ‘dankjewel Nora, maar ik moet te teleurstellen, mijn hart behoort toe aan maar één vrouw.’
Het onderonsje werd onderbroken, voorzichtig om niet van de trap te vallen kwam Madison naar beneden.
Iedereen hield even zijn adem in, Victor begon te stralen bij het zien van zijn Maddie.
Hij liep naar haar toe en bood zijn hand als hulp bij de laatste treden.
Madison nam deze dankbaar aan. Even keken ze elkaar aan.
‘Je bent prachtig’ fluisterde Victor en zoende haar.
‘Hé’ klonk het ‘je mag je bruid pas kussen na je ja woord.’ Gelijk volgende ‘auw!’
Tibby had Tommy een ferme stoot gegeven dus de ribben, ‘zwijg’ siste ze hem toe.
‘het is al goed, ik denk dat één kus geen kwaad kan.’ lachte Madison.
Jaxon floot naar Victor en gebaarde met zijn hoofd naar de doos op tafel.
‘O, ja, zou ik bijna vergeten’ stamelde hij.
uit de doos haalde hij een prachtig boeket van witte rozen, ‘deze zijn voor mijn toekomstige vrouw’ en gaf het aan Madison.
Die op haar beurt geen woord kon uitbrengen, tranen prikte achter haar ogen.
Nora begreep het allemaal te goed en besloot in te grijpen, ‘het is prachtig maar we moeten richting de kerk gaan. Pater Domini Jan staat daar op een bruidspaar te wachten heb ik gehoord.’
Iedereen stemde er mee in.
Victor nam Madison bij haar hand en leiden haar naar buiten.
‘O, victor, dit is prachtig.’
Buiten stond een prachtige koets versiert met witte rozen, Elijah stond er naast een een prachtig pak van een koetsier.
‘Meneer, mevrouw, u rijtuig staat voor u klaar’, hij stapte naar voren en deed de deur open om vervolgens een trapje uit te klappen.
Wyatt keek trots naar zijn broertje. Hij had nooit verwacht dat hij in zo een pak als koetsier het rijtuig zou besturen.
Hoewel het maar een klein stukje was om te lopen, had Victor de aankomst bij de kerk wel in stijl willen doen.
En terwijl de koets zijn weg ging naar de kerk, stak het gezelschap het plein over in deze richting van de kerk.
Tommy en Tibby keken nog even of alles klaar stond voor na het huwelijk en sloten toen ook af om naar de kerk te gaan.

De plechtigheid in de kerk verliep geheel naar wensen van Victor en Madison.
Niet te stijf maar losjes en vrolijk zoals bij hun pasten.
Josh keek tijdens de plechtigheid een paar keer opzij naar Jade, haar ogen glansden van de tranen die daar in stonden.
‘Wij zijn de volgende en je zal net zo mooi zijn’ fluisterde hij zacht in haar oor.
Pater Domini Jan sprak over hoe Victor en Madison elkaar hadden gevonden voor hun breuk, hoe de toekomstige burgemeester opeens ook een biertje stond te tappen, dat er zware tijden waren gekomen maar de ze het pad naar elkaar terug hadden gevonden.
en tenslotte sprak hij de trouwbeloftes uit waar beiden grif ja op antwoorden en iedereen die aanwezig was even moest lachen om de gretigheid.
‘Dan verklaar ik hierbij jullie al man en vrouw, je mag je bruid kussen’ eindige pater Domini Jan.
Victor liet zich dat geen tweede keer zeggen, trok Madison naar zich toe en kuste haar.  De mensen begonnen te klappen.
Verschillende vrouwen die aanwezig waren konden het niet laten wat tranen weg te vegen.

Na de plechtigheid verplaatsen de gasten zich naar de Shanty.
het bruidspaar zou nog op pad gaan voor foto’s. Om zich wat sneller te verplaatsen was de koets voor een auto geruild.
In de Shanty verzorgde Tommy en Tibby dat iedereen van wat te drinken was voorzien.
Tibby was regelmatig naar de keuken gegaan om te zien of de bruidstaart nog heel was. Tommy had het niet kunnen laten haar er mee te plagen.
Na een uurtje of 3 was het bruidspaar terug bij de Shanty en kreeg Tommy de opdracht van Tibby om de taart binnen te brengen, dit met de belofte dat als hij de taart liet vallen ze hem persoonlijk zou koken in de grootste pan die ze kon vinden.
onder gejuich werd de taart aangesneden, Victor voerde Madison een stukje en Zij op haar beurt aan hem. Iedereen genoot zichtbaar.
Buiten waren dorpsgenoten bezig om Barbecues aan te steken voor het feest wat verder op het plein zou plaatsen vinden die avond.
Vanuit Sommershall was een cateringsbedrijf gekomen die verder hapjes en drankjes voor de avond zou verzorgen.
Tibby had het zelf willen verzorgen maar Madison had haar verzekerd dat dit bedrijf heel goed was en dat zij ook moest geniet van de feestavond.
Iedereen genoot van de avond, er werd gepraat en gedanst.
het hele dorp was uitgelopen om mee te genieten van dit feest, zelf de ouderen in het dorp kwam langs, misschien niet zo langs maar ze waren er .
De jeugd genoot in volle teugen van al het eten en drinken, Adam en Claire hielden een oogje op de oudere jeugd om te zorgen dat ze niet zichzelf volgegoten met drank.
Victor nam Madison bij de hand en leiden haar naar het midden van het plein.
‘Mevrouw Davis, mag ik deze dansen?’ en maakte een buiging voor haar.
‘Meneer Davis, het is me een waar genoegen’ en samen zwierden ze over het plein, al snel gevolgd door meer koppels.
Zelfs Tibby was verleid om een dansje te wagen, ‘haal je verder niks in je hoofd’ had ze Tommy snibbig toegezegd.
‘Ik zou niet durven’ had deze lachten geantwoordt.
Dit feest was geweldig, Victor kon door de aanwezigheid van de inwoners merken dat hij geliefd was als hun burgemeester.
Ook Madison voelde zich dankbaar, dit bewees dat dit haar thuis was en dat niks haar hier weg kon krijgen.
In de loop van de avond verlieten mensen het feest, ouderen omdat het gewoon hun normale bedtijd was, ouders omdat de kinderen nu wel lang genoeg op waren geweest.
en het was al ver naar twaalf uur toen de mensen van de catering hun spullen hadden opgeruimd en waren vertrokken. Tibby had tevreden geknikt toen ze zag dat ze alles netjes hadden achter gelaten.
het plein zou de volgende dag leeg geruimd worden.
Binnen in de Shanty zat het gezelschap nog even na te kletsen met een drankje.
Wyatt en Phoebe vertrokken als eerste naar huis en kort daarop ook jaxon en Davina en Josh met Jade.
Victor en Madison vertrokken naar de boerderij, morgen zouden ze op huwelijksreis gaan.
Tibby, Tommy en Nora sloten verder af.
Nora keek tevreden, Cottonshall was een thuis voor iedereen, hier stond men klaar voor elkaar. Ze wilde dit voor niks op de wereld willen verruilen en ze was dankbaar dat ze dit allemaal had mee mogen maken in dit kleine dorp onderaan een berg.


                                         einde



en met dit verhaal komt er een eind aan de eerste reeks van Cottonshall verhalen van 2016.
natuurlijk ga ik nog door met schrijven maar daar horen jullie vanzelf wel meer over als het zo ver is.
bedank voor het lezen van de verhalen.
 
scoozie73

vrijdag 16 december 2016

Serious Request 2016

ja, het is weer de tijd van het jaar waar ik naar uitkijk: Serious Request!
dit jaar staat het bekende glazen huis van 3FM in Breda. dat is niet zo ver rijden van mij vandaan maar ik ben wijs en ga me niet in die drukte mengen. ik hou het wel bij thuis voor de buis.
het is de tweede keer dat het glazen huis in Breda komt te staan, in 2008 stonden ze hier ook al een keer.
op 18 december worden er 2 dj's in gesloten in het glazen huis en op 24 decemeber mogen ze er weer uit.
Domien Verschuuren en Frank van der Lende zijn de twee bewoners van het glazen huis in Breda. de heren zullen dus zo als altijd niet eten maar krijgen hier van die, naar verluidt niet zo smakelijk maar wel voedzaam genoeg, voedingsdrankjes ter vervanging van het eten.
ook zou er dit jaar een poes in het huis zijn, die gewoon te eten en drinken krijgt. 
het dier kwam uit een asiel en er werdt gehoopt dat deze een nieuwe thuis gaat krijgen door zijn verblijven in het glazen huis.
maar nog voor dat het dier een pootje binnen in het huis heeft gezet is deze al liefdevol opgenomen in een gezin.

3FM Serious Request 2016 vraagt dit jaar aandacht voor een stille ramp die elke 35 seconden een kinderleven eist: longontsteking. 
elk jaar sterven meer dan 900.000 jonge kinderen aan een longontsteking. kinderen die eenvoudig te redden zijn met de juiste behandeling en goede informatie. 
longontsteking is wereldwijd de dodelijkste infectieziekte voor kinderen van 5 jaar en jonger. het doodt meer kinderen dan hiv en aids, malaria en mazelen bij elkaar opgeteld
elk jaar sterven meer dan 900.000 jonge kinderen aan een longontsteking. dat zijn bijna 2.500 kinderen per dag. een longontsteking is erg gevaarlijk, maar hoeft niet dodelijk te zijn. met de juiste middelen en kennis is longontsteking eenvoudig te voorkomen en te behandelen. 
zo vanzelfsprekend als dit is in Nederland, zo groot is het gebrek hieraan in de meeste ontwikkelingslanden. 
deze kinderen kunnen gered worden met de juiste behandeling én goede informatie. voorkomen en genezen is cruciaal, maar helaas niet vanzelfsprekend. 
ouders beschikken vaak niet over de juiste kennis en hebben ook nog eens slechte toegang tot goede medische zorg en levensreddende antibiotica. 

met 3FM Serious Request 2016 willen 3FM en het Rode Kruis de overlevingskans van vele jonge kinderen in ontwikkelingslanden zoals Ivoorkust, Ethiopië en Soedan vergroten, zodat zij een eerlijke kans krijgen om op te groeien en zich te ontwikkelen. 
meer over Serious Request kun je hier vinden: 
http://seriousrequest.3fm.nl/

de afgelopen weken hebben ze van het Ravelijn,de school waar me dochter zit ook actie's gehouden en er zal een groepje volgende week naar Breda gaan om het opgehaalde geld bij het glazen huis te gaan aanbieden.
ben dus benieuwd of ik tijdens de tv beelden bekende gezicht ga zien?

tot het volgende blog ....