zondag 17 december 2017

het laatste deel! deel 4: verloren dromen

deel 1,2 en 3 nog niet gelezen? hier volgende de links er naar.

deel 1:

https://scoozie-mouse.blogspot.nl/2017/11/deel-1-verloren-dromen.html


deel 2:

https://scoozie-mouse.blogspot.nl/2017/12/deel-2-verloren-dromen.html


deel 3:

https://scoozie-mouse.blogspot.nl/2017/12/deel-3-verloren-dromen.html


en dan nu het laatste deel van verloren dromen. veel leesplezier!



                                  Verloren Dromen


In de Shanty was er een vrolijke drukte.
Madison straalde en Victor leek ook behoorlijk in zijn nopjes.
Niemand vroeg er verder naar maar dat er iets was dat was voor de aanwezigen wel duidelijk.
Nora en Tibby waren in de keuken om de laatste hapjes klaar te maken.
‘Ze is zwanger, ik zie het gewoon aan haar’ zei Nora stellig.
‘zou het echt?’ zei Tibby, ‘dat zou geweldig zijn voor hun. Ze hebben beiden dit zo verdiend, en dan te bedenken dat ze bijna alles had achtergelaten door die Newman.’
Nora zwaaide met het mes, ‘ik had dat nooit zo ver laten komen, daarom heb ik Victor ook verteld wat er speelde en zie, Newman heeft het aan het kortste eind getrokken en hen juist bij elkaar gebracht. Phfff … Madison een golddigger? Dat hij ooit dat heeft durven beweren.’
Nora had beslist haar tong op het hart als er nog werd gesproken over de nare gebeurtenissen van bijna twee jaar geleden.
Iedereen in het dorp had Madison gesteund. en Jack Newman had zijn biezen gepakt en het hele plan van de ski resort bij de Cotton Mountain gelaten voor wat het was.
Tibby keek tevreden naar de schalen, ‘hebben we goed gedaan zo samen.’
Nora knikte, ‘hebben we zeker. Madison is niet de enige die iets heeft kunnen afsluiten. Jij hebt ook behoorlijk wat mee gedragen.’
Tibby had veel van haar verleden inmiddels gedeeld, Roy was een enorm steun en had zeker met veel liefde en geduld haar het tempo laten bepalen.
Zij had op haar beurt ook veel voor hem betekend. Roy had haar alles verteld, over zijn huwelijk met Brenda en het verlies van hun zoontje en hoe schuldig Brenda zich had gevoeld dat hun zoontje was overleden.
Ze waren oude schepen aan het verbranden en samen een nieuwe leven aan het opbouwen. Toen Roy de baan als coach kreeg op de school was hij super blij geweest.
Toen dat vervelende ongelukje was gebeurd met Dylan had Roy zijn gevoelens met Tibby gedeeld.
Roy had al aangevoeld dat de droom van die jongen over was.
Hij had het oprecht erg gevonden omdat hij vaak had gezegd dat Dylan een echt talent was die het zeker kon gaan maken in de sportwereld.
‘Zijn de dames klaar?’ onderbrak een stem Tibby’s gedachten.
‘Ik denk dat we het wel een heel eind op orde hebben’ beantwoorden ze met een lach.
Nora schudden even haar hoofd, ‘ik ga alvast maar naar binnen, hebben jullie even tijd samen.’
Lachend liep Nora Roy voorbij en gaf hem een duwtje tegen zijn schouder.
Tibby kon haar lach niet inhouden.
Roy liep naar haar toen en trok haar in zijn armen, en kuste haar.


Het was al aan het vollopen zag Nora.
Josh en Jade stonden bij de bar en een klein stukje verderop zag ze haar dochter Shannon staan die een goed gesprek leek te hebben met Claire Lavender.
Schoonzoon Isaac stond bij Joey West, Adam Nichols en Ginger Harper.
Ginger en Adam hadden het geluk bij elkaar gevonden en het leek er op dat Claire en Joey het ook goed met elkaar konden vinden.
De deur ging open en Nora zag Wyatt Woods en Jaxon Aldrett binnenkomen, gevolgd door hun vriendinnen Phoebe en Davina.
Toen zag Nora haar vriendin Olivia Coleman zitten met haar echtgenoot Lambert.
Ze liep er naar toe. Meer mensen kwam de Shanty binnen.
‘Wat een drukte, Julia moet zich wel heel geliefd gaan voelen als ze al deze aandacht van het dorp zo ziet’ begroeten Nora het stel.
Lambert stond geland op en hield een stoel voor Nora achter om vervolgens aan te schuiven toen ze ging zitten. ‘Altijd een heer’ lachte Nora.
Er werd druk gepraat en het wachten was op de gast waar het om zou draaien, Julia.
Kort daarop ging de deur weer open en  Robert en Tamara Miller stapte binnen, gevolgd door Julia. Haar ogen keken rond alsof ze iemand zocht.
Olivia boog naar Nora toe, ‘hij is er niet en ik weet niet of hij komt.’
Nora had al door gehad dat Julia Dylan zocht, met de bevestiging die Olivia haar gaf voelde ze medelijden voor het meisje.
Grace en Silas Coleman waren er wel had ze gezien.

Veel tijd om teleurgesteld te zijn had Julia niet.
ze werd overspoeld met mensen die haar begroeten en heel veel succes wensten met haar studie.
Het verliep allemaal gezellig en Julia leek te vergeten dat Dylan er niet was.
Victor trok aan de bel om aandacht te vragen, mensen gaven hem dan ook zonder problemen de aandacht.
‘Julia’ begon Victor, ‘aan de opkomst te zien ben je zeer geliefd en gaan we je allemaal enorm missen. Je gaat je vleugels uitspreiden en Cottonshall verruilen voor Minnesota, je gaat je droom volgen en hopelijk zien we jou dan over een jaar of 10 hier als concurrentie voor onze eigen Josh.’
‘Vergeet het maar, niks geen concurrentie maar een toekomstige partner’ riep Josh.
Mensen begonnen te lachen, niemand zag dat Dylan binnen kwam.
Victor ging verder.
‘Julia, wat ik wil zeggen is dat we je zeker gaan missen. Je bent een vrolijke en altijd behulpzame persoon hier in ons dorp. En ik denk aan de opkomst te zien dat heel het dorp je gaat missen. Namens alle inwoners van Cottonshall wil ik je heel veel succes wensen en vergeet niet waar je vandaan komt, we willen je graag weer terug in ons dorpje terug zien als je studie klaar is. Julia, proost en heel veel succes.’
Victor hief zijn glas en iedereen deed met hem mee.
Victor stak zijn hand op als teken nog iets te willen zeggen.
‘Dan wilde ik van deze gelegenheid gebruik maken om nog iets met jullie te delen. Namens mezelf en Madison wil ik jullie graag vertellen dat we een nieuwe burger in Cottonshall kunnen verwachten, Madison is in verwachting van ons eerste kindje.’
Er ontstond veel geroezemoes en mensen kwamen richten de bar om het stel te feliciteren.
Dylan mengde zich voorzichtig door de stoet naar Julia.
‘Julia, heb je even een momentje?
Julia draaide zich om en haar hart maakte een sprongetje, hij was toch gekomen.
‘Laten we even naar buiten gaan, daar is het wat rustiger’ stelde Dylan voor.
niemand leek op te merken dat het stel de Shanty verliet.
Niemand? toch niet helemaal, Lambert had zijn kleinzoon wel gezien en hij had een tevreden lach op zijn gezicht.
Had die jongen dan eindelijk zijn verstand terug gevonden?

De frisse lucht buiten voelde goed. Dylan voelde zich licht zenuwachtig.
‘Ik dacht dat je niet meer zou komen’ begon Julia.
Dylan zet een kruk weg en leunde er nu op één. Met zijn vrije hand trok hij Julia naar zich toe rond haar middel en kuste haar. Als vanzelf sloeg Julia haar armen rond zijn nek.
Dit voelde goed en hoewel het misschien een paar seconden waren leek het voor beiden wel minuten te duren.
Dylan maakte zich iets los, ‘beloof me dat je me laat uitpraten.’
Julia knikte, een onzeker gevoel naam weer bezit van haar.
Dylan keek haar aan, ze was mooie en de enige die hij wilde als zijn vriendin.
‘Ik ben een hork geweest en dat verdien je niet. Niemand verdienden het. Het spijt me. Iemand zei me dat ik pas zou beseffen wat ik heb als ik het kwijt zou zijn en ik besefte dat ik dat niet wil, ik hou van je en wil je niet kwijt, maar ….’
even viel Dylan stil maar herwon zich weer snel.
‘Je kan je droom waar gaan maken en ik wil je er niet van tegenhouden dat te doen, wat er ook gebeurd, stop niet met je studie, maakt je droom waar.’
‘Wat kan er gebeuren dan?’ onderbrak Julia hem.
‘Laten we redelijk blijven, ik ben hier en heb nog een lange weg te gaan voor ik weer een beetje de oude ben, football is voorbij en ik zal een nieuw doel moeten vinden.
Jij bent kilometers hier van dan, gaat andere mensen ontmoeten en wie weet ontmoet je wel een jongen die je kan geven wat ik nu niet kan.’
Julia voelde tranen prikken.
‘Niet huilen’, Dylan veegde de beginnende tranen weg en kuste haar weer.
‘Ik zal op je wachten maar ik laat je ook los, ja, ik ben helemaal van jou, als je me nog wild maar voor nu laat ik je los zodat jij je dromen kan gaan volgen.’
‘Maak je het nu echt uit?’ vroeg Julia met een trillende stem.
‘Nee, Ik maak het niet uit’ zei Dylan, ‘ik ben van jou en jij bent van mij, we horen bij elkaar, maar ik laat je vrije om je eigen keuze te maken of dit zo blijft. Ik geef je de kans te kiezen als het zou moeten. Ik hoop natuurlijk dat je voor mij kiest maar voor nu laat ik je los om te proeven van al die nieuwe dingen en kan alleen hopen dat je snel weer hier bent bij mij, al is het maar met de vakantie.’
Julia sloeg haar armen om Dylan en kuste hem weer, ‘ik wil alleen jouw en niemand anders.’
‘We zullen zien wat de tijd ons brengt’, en Dylan trok Julia steviger tegen zich aan.
De pijn begon meer te worden nu hij zo met één kruk stond, maar hij wilde op dit moment Julia niet los laten.
Voor ze zich weer binnen tussen de andere mengde praten ze nog met elkaar over de toekomst.



Julia tuurde de straat af maar het leek er op dat hij niet zou komen.
Ze zuchten een keer diep en draaide zich om naar de auto.
zij zou haar droom gaan waarmaken, voor Dylan lag dat anders.
Ze wilde net in stappen toen ze iemand hoorde schreeuwen om te wachten.
hoopvol draaide ze om maar het was niet die ze had gehoopt, toch verscheen er een glimlach op haar gezicht.
Sophia Coleman storten letterlijk in haar armen en begon te snikken, ‘Ik ga je missen!’
Julia en Sophia praten en knuffelde, toen was het echt tijd om afscheid te nemen.
Julia ging studeren en haar droom om dierenarts te worden waar maken.
Ze voelde medeleven voor Dylan die nu achter bleef. Maar ze zou vechten voor hun beiden en op een dag zou ze hier weer zijn, als dierenarts met Dylan aan haar zijde.
Ze stapte in, de auto kwam in beweging en ze wist diep van binnen dit was haar thuis, hier zou ze terug komen, thuis in Cottonshall en bij Dylan.



                                             einde





volgende week zondag rond de klok van 10.00 uur (Nederlandse tijd) is er nog een kort extra verhaal van Cottonshall online!





vrijdag 15 december 2017

SERIOUS REQUEST 2017

voor de 14de editie van 3FM Serious Request wordt het Glazen Huis opgebouwd op het Marktplein in Apeldoorn. 
dit is de eerste keer dat het Glazen Huis in de provincie Gelderland staat.
de 3FM-dj's in het huis maken van 18 tot en met 24 december non stop radio, zijn online en op tv te volgen, en roepen heel Nederland op om in actie te komen voor deze stille ramp.


in conflictgebieden, zoals in Nigeria en de Democratische Republiek Congo, maar ook na natuurrampen, zoals in Nepal, leven miljoenen kinderen noodgedwongen gescheiden van hun ouders, broers of zussen. met de opbrengst van 3FM Serious Request sporen Rode Kruis-hulpverleners vermiste kinderen op, herstellen ze het contact met hun familie en brengen ze hen weer thuis. wereldwijd zijn meer dan vier miljoen mensen naar elkaar op zoek. vooral in conflictgebieden zoals in Nigeria en Democratische Republiek Congo worden familieleden uit elkaar gedreven. maar ook natuurrampen zorgen ervoor dat ouders en kinderen elkaar uit het oog verliezen.
iedereen kent het gevoel van vroeger, toen je als klein jongetje of meisje een van je ouders kwijtraakte in de supermarkt. dat gevoel is voor ieder kind hetzelfde, waar dan ook ter wereld. maar wat nou als je je vader of moeder helemaal niet meer terugvindt? wat nou als je in een ander land terechtkomt waar ze een andere taal spreken? wat nou als je vijf jaar oud bent en er niemand is die voor je zorgt?
van 18 tot 24 december maken Domien, Angelique en Sander 24 uur per dag live radio en zijn ze continu te volgen op  TV, 3FM.nl en social media. voor Sander en Angelique is het de eerste keer, maar voor Domien al zijn vierde keer.


tijn
tijdens 3FM Serious Request in Breda (2016) hebben we Tijn leren kennen als een lief en speels mannetje met een bijzonder warm hart. hij meldde zich, samen met zijn vader, bij de brievenbus van het Glazen Huis met een bijzonder groot gebaar. met zijn ongekende en vertederende enthousiasme, onschuld en onzelfzuchtheid inspireerde hij miljoenen mensen om in actie te komen en samen een verschil te maken. hij zette Nederland in beweging en bracht letterlijk het hele land bij elkaar. Met zijn nagellak-actie gaf hij duizenden kinderen een toekomst, terwijl zijn eigen toekomst zo onzeker was.
Tijn werd 6 jaar, hij overleed een week voor zijn 7de verjaardag.
14 juli 2010 - 7 juli 2017

donderdag 14 december 2017

kattenstreken#8

met drie katten in huis is het beslist niet saai.
en ze kunnen heel lief zijn maar soms .... soms hebben ze van die momenten dat je ze uit hun bol gaan.
je kan ze waarschuwen maar dat help niet altijd en soms doen ze dingen en die blijven ze doen tot vervelends toe.
regelmatig ga ik dit delen met jullie wat ze weer hebben gedaan.
ik hoop van die momenten iets te kunnen laten zien met een foto of misschien een filmpje.
Dit zijn Rambo, Frodo en Nala, en dit zijn de verhalen uit hun leventje.

laat je niet misleiden door hun schattige kopjes!

inmiddels is Beertje al ruim 2 maanden hier bij ons en het gaat steeds beter.
Rambo heeft nu volledig geaccepteerd dat hij er is en doet eigenlijk veel dingen net als toen Isa er nog was.
wacht hem op bij de voordeur als we naar buiten gaan en geeft kopjes bij terug komst.
laat zijn mand nu wel meer met rust en kruipt samen met Beertje in de bench.
die dat nog niet echt lijkt te snappen en dan juist weer weg loopt met een verbaasde Rambo die achter blijft in de bench.
Nala en Beertje hebben nu van tijd tot tijd van die vliegmomenten, waarbij ik nou niet kan zeggen wie wie achter na zit. maar het is zeker erg grappig om te zien.
Frodo vind het allemaal wel best en besteed weinig aandacht aan Beertje.
het is dus weer gewoon net als vroeger, 3 katten en een hond en ieder doet wat hij zelf wil doen, dat is vooral veel slapen. (haha)


de kerstboom staat hier nu ook in huis en die laten de katten goed met rust.
een leuke foto met de katten erbij zit er dus niet in, ze blijven wel uit de buurt omdat ze weten dat het niet mag.
Nala is de uitzondering maar blijft dan net weer niet zitten voor een foto.
ik heb altijd de gewoonte gehad om de katten op jonge leeftijd voor ik de lichtjes en versiering er in ging hangen even met het lijf door de lege kerstboom te duwen.
klinkt als mishandeling maar dit was ooit een tip die ik kreeg om zo te zorgen dat ze niet in je boom gaan klimmen.
de ballen onder in de boom zijn echter wel van plastic omdat Nala nog weleens daar tegen aan wil meppen, verder laten de katten de boom wel met rust, behalve Nala dan, die mept er soms vrolijk oplos en lijkt het niets te kunnen schelen dat het niet mag.
verder werkt de techniek om me boom veilig te houden voor me katten wel redelijk goed, Rambo kan het allemaal niks schelen en Frodo zit er alleen soms even bij te kijken.

dit is nog een foto van afgelopen zondag (10 december).
Nala zat voor het raam aandacht te kijken hoe het sneeuwde.
voor hem is dit de eerste keer dat hij sneeuw ziet.
toen ik even buiten ging staan met hem op me arm was hij niet zo happy met die sneeuw.
van achter het glas er naar kijken is dan wel leuk maar in in staan is toch minder leuk.
kun je na gaan hoe je het hebt als je met dit weer in je auto er door heen moet?
als het niet nodig is blijf ik in iedere geval van de weg af met me autootje!
Nala vind het dan wel leuk om naar te kijken en soms komt Frodo er bij zitten en gluurt een beetje mee.
Rambo kan het niks schelen en kruip lekker in de wasmand en gaat slapen.
en Beertje ... kijken, oké maar er doorheen ... dat is nog leuker!

en zo komen we aan het einde van kattenstreken van deze maand.
en ook gelijk de laatste van 2017.
in 2018 ga ik gewoon door met kattenstreken.

tot het volgende blog ....


namens Rambo, Frodo en Nala wensen wij jullie fijne feestdagen en een gelukkig nieuwjaar!



woensdag 13 december 2017

#postcrossing#86

hoi hoi,
nieuwe week en een nieuwe postcrossing.
de één na laatste van het jaar 2017
volgende week nog een keer postcrossing met 2 kaarten die worden verstuurd en dan is het blog er even niet.
en dat brengt me gelijk even naar dit blog van postcrossing: schrijven naar de kerstman!

https://www.postcrossing.com/blog/2017/12/07/let-s-write-to-santa-repost

hoe leuk is dit?
hier in Nederland kennen we dan wel het schrijven naar sinterklaas maar niet naar de kerstman.
Nederland staat dan ook niet op de lijst van landen.
maar geef eerlijk toe: het is wel erg leuk om de kans te hebben te schrijven naar de kerstman.
hier bij mij thuis is het wel iets wat we zeker veel aandacht aan geven, cadeautjes onder de boom, erg leuk om met de kleinste kinderen (een van 3 jaar en een van 5 jaar) dit te doen.
zo grappig als ze maar niet kunnen snappen dat bij hun thuis sinterklaas wel kom en hier bij mij niet maar dat je dan weer wel de kerstman heb kunnen vertellen dat zij hier zijn dus ook cadeautjes voor hun niet mogen vergeten. tja, je moet er toch wat van maken om de kinderen een beetje kerst magie te geven.
verder is het gewoon lekker samen zijn en genieten van lekker hapjes en genieten van een drankje.
en dan s'avonds gezellig samen dineren.
maar het leukste vind ik toch wel de post die je dan ontvangt, leuke kaartjes met de beste wensen van je familie en vrienden. en er zitten soms hele leuke kaartjes tussen.
en zo een kaartje kan soms heel veel vreugde geven. dus vergeet niet om je kaartjes op de bus ge brengen, een simpel gebaar maar het kan zo veel blijdschap brengen.

en dan kwam deze week dit kaartje nog bij me op de deurmat.
een kerstgroet uit de Oekraine, die 1837 km heeft gereisd in 9 dagen voor ik hem had.
het is niet echt te zien maar op de kaart staan glitters dat lijkt te komen uit de verlichten ramen en de straatverlichting. erg leuk om te zien.
vorige week kwam er een berichtje uit Taiwan, de kaart uit postcrossing 83 is na 9540 km te hebben gereisd in 16 dagen aangekomen.
op deze kaart had ik iets geschreven over sinterklaas wat toen hier in Nederland was, de ontvanger van de kaart had al eens van hem gehoord en dat dat hier in Nederland wordt gevierd. toch wel leuk om te horen dat ergens anders ze sinterklaas ook wel kennen, nou ja kennen? van hebben gehoord.
en dan was er afgelopen zaterdag het bericht van uit Rusland, de kaart uit postcrossing 81 is na 32 dagen en 3607 km te hebben gereisd ook aan gekomen.
dan blijft er dus een kaart over die nog aan het reizen is naar zijn plaats van bestemming en dat is de kaart van vorige week, die ging naar Finland.

gaan we daar vandaag nog en kaartje bijvoegen.
deze kaart gaat naar de USA en zal een afstand van 6633 km gaan afleggen.
omdat ik in het verleden met kaarten naar de USA al heb gemerkt dat die met 2 weken er kunnen zijn gok ik dus dat deze kaart er ook dan zal zijn.
dan heeft de ontvanger misschien voor de kerst deze nog op de deurmat.
gezien het feit dat het hier in Nederland al 2 dagen sneeuwt heb ik daar over geschreven.
het is wel mooi maar voor iemand als mij, met reuma s het ook niet echt en pretje.
dus binnen blijven als het kan en genieten van de sneeuw achter het glas.

en zo komen we weer bijna aan het einde van postcrossing van deze week.
volgende week gaan er dus twee kaarten uit en daar mee maken we dan gelijk het laatste blog van postcrossing in 2017.
dan zijn we er even 2 weken niet, dus niet vergeten!
van 22 december 2017 tm 07 januari 2018 is er dan geen weblog!
de eerst volgende postcrossing is dan op 10 januari 2018 en dan gaan er ook weer 2 kaarten uit.
rest mij voor nu om jullie weer te bedanken en graag tot volgende week .....



dinsdag 12 december 2017

herkenbare momenten

we kennen deze momenten vast wel?
zo een moment dat je door de grond kan zakken van schaamte of iets je juist op de zenuwen gaat werken.
we komen ze allemaal in ons dagelijkse leven wel eens tegen, oké de ene iets meer als de ander maar het is zeker herkenbaar.

met deze heb ik al zo een beetje de laatste paar maanden te maken.
je probeert een dienstverlening of bedrijf te bellen en het begint al standaard met een keuzemenu van verschillende nummers die je moet intoetsen.
je moet wel anders kom je niet verder.
en als je dat dan eenmaal hebt gedaan en je denk dat je goed zit, komt ook wel eens voor dat je dan weer naar een andere afdeling wordt verwezen, dan gaat de telefoon over en dan .... zoveel wachtende voor je en een wachttijd van bijna een half uur. (ahhhh)
maar om je wachttijd te verzachten wordt er zo een muziekje afgespeeld ... die na een paar minuten super irritant wordt.
voor mij een teken om de hoorn er op te gooien en het later nog maar eens te proberen.

met de hedendaagse mogelijkheden op internet doen we het allemaal wel eens.
je hebt ergens last van of je hebt een raar plekje op je huid en je gaat het even proberen op te zoeken wat het kan zijn.
dat had je beter niet kunnen doen!
de meest ernstige aandoeningen komen naar voren en soms vraag je je bij het lezen dan af hoe het mogelijk is dat je dan nog niet dood bent.
achter af als je dan bij je huisarts bent geweest valt het wel mee en is met een kuurtje of een zalfje het rare plekje weer weg.
het meest vreemde wat ik ooit hoorde was een man die iets opzocht en de diagnose zwanger kreeg als oorzaak van zijn kwal.
toch wel heel knap als dat het zou kunnen zijn.


soms moet je gewoon toegeven en zeggen dat iets je te klein is. het past gewoon niet meer.
het was je favoriete broek, hij paste altijd! ja meid, soms komen er een paar pondjes bij.
toch lijken we dat niet te accepteren en proberen volhouden ons lijf er in te wurmen.
naar veel trek en duwwerk hebben we ons er in gewerkt ... springt je rits kapot of je knoop schiet er af!
tja ... het ziet er naar uit dat je broek echt niet pas en je moet kiezen.
jezelf direct op een strak dieet want we willen die broek echt weer aan kunnen of je laat het gaan en legt je erbij neer.
of ... heb ik dan, je legt die broek in de kast, want wie weet komt er ooit een dag dat je er weer in past.
in mij geval is dat na ruim 30 jaar nog niet het geval dus misschien dat ik hem beter kan gaan weg doen voor iemand die er wel in past.


hier heb ik zelf niet zo snel last van, ik ben meestal degene die de foto maakt.
maar je kent ze vast wel, je met een avondje uit geweest met je vrienden en ééntje heeft foto's gemaakt die avond en plaats er wat van op sociale media.
werkelijk heel gênant om jezelf in je "ik heb iets te veel gedronken'bui dan op een foto terug te zien.
of misschien die ene schoolfoto van lang geleden waar je er echt niet uitzag en eigenlijk had gehoopt dat die foto zou verdwijnen.
zet een oude klasgenoot hem online met de vraag "ken je deze nog?"
ja, je wilde die juist zo graag vergeten.


oké nog eentje dan.
en ik geef het eerlijk toe, het gebeurd me wel eens.
je denkt dat er een spin op de grond zit en je stapt naar jouw mening het beestje tot moes.
blijkt dat dat spinnetje geen spinnetje is maar gewoon een plukje haar van de kat.
ergens voel je dan ook wel een opluchting dat het geen spin is, nee, niet omdat je het zielig vind maar gewoon omdat je niet van spinnen houdt.


tot het volgende blog ....












zondag 10 december 2017

deel 3: verloren dromen

deel 1 en 2 nog niet gelezen? hier volgende de links er naar.





en dan volg hier het 3de deel van verloren dromen, veel lees plezier!


                                   Verloren Dromen


Julia draaide een keer rond in de zwarte jurk die net boven haar knieën kwam.
Dylan keek naar haar, ze was mooi.
‘Ik weet dat het je niks kan schelen maar ik wilde toch even langskomen om je me nieuwe jurk te laten zien.’
Het was vanavond de diploma uitreiking, Dylan was nog maar net geslaagd.
Wat hem verder niks kon schelen, hij had er nu toch niks meer aan.
‘Je ziet er mooi uit’ bromde hij, zijn vingers knepen in het laken van het bed.
Het liefst wil hij uit dit bed komen en Julia tegen zich aandrukken, liefelijk vanaf haar oor naar haar hals een lijn trekken met kusjes. Haar dan diep in de ogen kijken en voor hij haar zou kunnen zeggen hoeveel hij van haar hield.
Hij schrok uit zijn gedachten omdat hij een hand langs zijn gezicht voelde strelen.
‘Ik mis je, ik mis ons’ spraak Julia met een stem die leek te breken van verdriet.
Dylan greep haar hand, ‘niet doen, ik ben niet meer degene die ik was. Ik ben nu manke nelis en moet maar zien wat mijn toekomst brengt.’
Totaal onverwachts kuste Julia Dylan, ‘smaakt dit als iemand die het wat kan schelen of je nu wel of niet aan footbal doet of kan?
Dylan sloeg automatisch zijn armen om haar heen, dit smaakte naar meer.
Maar omdat hij wat rechter wilde gaan zitten en zijn been iets bewoog, voelde hij weer de pijn.
zo onverwachts als dit moment begon eindigde het ook weer.
Een paar seconden keken ze alleen maar naar elkaar, Dylan probeerde de pijn te negeren.
‘Sorry, dit gaat niet werken’ sprak hij toen, ‘ik kan je niet eens fatsoenlijk in me armen nemen zonder dat die klote knie pijn doet, ik moet nog maar afwachten of het ooit beter wordt.’
Julia voelde tranen opkomen.
‘Ga nu maar en geniet van je diploma uitreiking,vier feest, dansen met je vriendinnen. Vergeet mij even of vergeet me gewoon helemaal en zoek iemand die je wel waardig is.’
‘Dylan’ stamelde Julia.
‘Ga weg! en laat me met rust! schreeuwde Dylan en hij draaide zijn hoofd van haar weg.
Julia bleef nog even staan, ‘ik ga jouw niet vergeten, ik hou van je.’
toen draaide ze zich om en liep weg.
Dylan hoorde de deur dicht slaan. het was stil en hij voelde een brok in zijn keel.
De stilte bracht hem weer in gedachten.
In de opening van de deur verscheen een schaduw, de schaduw betrad de ruimte.
Daar stond zijn opa, Lambert Coleman.
Geen van twee zei iets.
‘Het heeft heel veel moed van een man nodig om toe te geven dat die ene vrouw zijn hele leven is waar hij van droomt. Het heeft maar 1 tel nodig en een paar harde worden om die vrouw het hart te breken en de liefde van je leven door drom gedrag te verliezen.’
Zonder verder een antwoord af te wachten, draaide Lambert zich weer om en liet Dylan achter. Weer voelde hij die pijnlijke steek in zijn borst.

Julia leek niet helemaal erbij te zijn.
Toen haar naam werd genoemd stond ze op en nam haar diploma in ontvangst.
Haar lach leek als vanzelf te verschijnen, gewoon omdat mensen dat verwachten.
In haar hoofd bleef de gebeurtenis van eerder door haar hoofd trekken, hij had haar terug gekust en zelfs zijn arm om haar heen geslagen. Hij wilde het net als haar, als die knie niet zo zwaar tussen hen in stond zou het zoveel makkelijker zijn.
‘Je bent erbij maar toch ook weer niet, is het wel?’ , de stem van Roy bracht haar terug bij het heden.
Roy keek haar aan met een blik waar een soort van medelijden in stond af te lezen.
‘Hij kuste me vanavond en duwde me net zo hard weer bij zich van dan.’
Julia keek naar Roy, besefte wat ze net had gezegd en kreeg een rode kleur.
Roy klopt zacht op haar schouder, ‘rustig maar, jullie zijn al zo lang samen, jullie hebben veel gedeeld en nu lijkt alsof je elkaar aan het verliezen bent. Een moment als deze lijkt dan dat strootje waar je even hoop door krijgt.’
Julia zei niks en knikte alleen.
‘Bobby sprak ik eerder vandaag nog’ vervolgde Roy, ‘het doet hem veel, hij voelt zich schuldig dat Dylan er zo aan toe is.’Hij had het er over om hem op te zoeken.’
‘Ik denk niet dat dylan dat kan waarderen, niemand kan goed doen’ antwoorden Julia.
Roy knikte, hij wist dat ook.
Hun gesprek werd onderbroken omdat een leerling Julia kwam halen voor de groepsfoto.


Bobby stond voor het huis van de familie Coleman.
zou hij wel of niet?
Hij rechten zijn schouders en liep naar de voordeur, hij moest dit doen.
Met trillende hand drukte hij op de bel.
Na een paar seconde werd de deur open gemaakt door meneer Coleman.
‘Bobby, wat een verrassing? kom binnen, ik beloof niet dat hij blij is met bezoek maar iedereen die een poging onderneemt zijn we dankbaar.’
Bobby volgde meneer Coleman zwijgend naar de serre waar Dylan was.
‘Dylan, jongen? bezoek voor je, wees een beetje aardig ja!’
Meneer Coleman liet Bobby bij Dylan achter.
Dylan staarde naar hem, ‘wat kom je doen? kijken hoe je met je tackel me droom om zeep heb geholpen?’
Bobby slikte, hij had niet moeten komen.
‘Het was nooit zo bedoeld, coach Hobbs zegt het ook, het was een stom ongeluk.’ zei Bobby.
Niemand zei iets, Dylan keek nors en Bobby voelde zich ongemak.
‘Je hebt gelijk ook’ sprak Dylan eindelijk, ‘het had iemands ook kunnen gebeuren met wat ik nu heb. Ik zoek gewoon iemand om de schuld te geven en dat is fout.’
Bobby deed een stap in de richting van Dylan,’ik voel me anders behoorlijk klote dat je dit is overkomen.’
Dylan haalde zijn schouders op, ‘we zullen beiden moeten accepteren wat is gebeurd en verder gaan. Wow, ik ben lekker wijs bezig en intussen jaag ik wel iedereen bij me weg.’
‘Je bedoelt Julia?’ zei Bobby.
‘Die ook’, Dylan zweeg even. ‘Ze was hier vanavond nog en ik heb haar eerst gekust en daarna weggestuurd omdat me knie pijn deed door mijn actie. Ik zei haar me te vergeten. Voor ze ging zei ze nog “ik ga jouw niet vergeten, ik hou van je”.
‘Man!, iedereen weet dat ze bij jou hoort, wie nog maar naar haar kijkt wordt gewaarschuwd dat zij van jouw is’ begon Bobby, ‘maak het goed, zeg wat je voelt, praat met haar maar wees niet de kwaaie gast, ik ben die dit heeft veroorzaakt. Wees kwaad op mij.’
Bobby stond wat met zijn armen te zwaaien, ‘als je kon opstaan zou ik zeggen sla me op me bek ofzo, doe iets maar niet Julia zo behandelen, dat verdiend ze niet.’
‘Daar hou ik je misschien nog wel aan, je op je bek slaan’, Dylan moest lachen.
Bobby keek hem even verbaast aan en begon toen ook te lachen.
‘Gast, serieus, hoe ellendig je je ook voelt, raak Julia er niet door kwijt.’
Dylan keek naar Bobby, ‘Wat kan ik haar nou nog bieden? me droom is naar de haaien.’
‘Julia hou van jou om jezelf, niet omdat je goed bent met een balletje trappen. Al zou je putjes scheppen dan nog zou ze van je houden. Ik geloof dat ze dat ware liefde noemen en je mag jezelf gelukkig prijzen als je dat nu al heb gevonden.'
Dylan even bezinken wat Bobby zei, hij had gelijk, hij moest iets doen om haar niet te verliezen.

Dylan leek nieuwe moed te hebben gevonden.
Het beseft dat hij Julia niet kwijt wilde leek heb de vechtlust te hebben die hij nodig had.
Hij werkte hard met Elena om weer op de been te komen.
Hij was inmiddels zover dat hij met een brace voor steun en krukken wat kon rondlopen.
Nou ja, lopen? Het was een begin.
Het was nu wel duidelijk dat football van de baan was en hij moest gaan denken aan wat hij verder wilde gaan doen.
Julia leek wat afstand te hebben genomen van hem en dat maakte hem toch wel zorgen.
Ze kwam nog wel langs maar niet meer dagelijks en spraak niet over haar vertrek wat er aan zat te komen naar Minnesota.
Zijn zusje Sophia had het er wel over en hoeveel ze haar zou missen.
Sinds enige tijd was er een nieuwe familie komen wonen in Cottonshall.
De familie Evans hadden de garage van de ouwe Gabe overgenomen.
Hun jongste dochter was vriendinnen met Sophia geworden en kwam regelmatig mee naar het huis van de Colemans.
Dylan hield vaak wat afstaand, hij had soms zo zijn momenten dat hij een hork kon zijn.
Het ging te langzaam en zijn knie deed nog te vaak veel pijn.


Het leven ging door en mensen leken niet te veel meer te praten over Dylan en zijn ongeluk.
Dylan was meer naar buiten gegaan om te oefenen met zijn krukken.
Het was juli en de zomervakantie was begonnen.
Op het plein waren kinderen aan het spelen, hij zag zijn zusje er ook bij.
Dylan strompelde verder en ging richting de Cotton’s Shanty. Het was al lang geleden dat hij daar was geweest.
Naar wat gerommel met de deur en zijn krukken was hij binnen.
Niks veranderd hier dacht hij, achter de bar stond Roy.
‘Dylan? wat brengt jouw hier? je bent wel de laatste die ik hier had verwacht’ begroetten Roy hem.
Die had Dylan kunnen verwachten, het was zeker drie of 4 maanden geleden dat hij hier was geweest.
Hij strompelde door naar de bar en ploft neer op een kruk.
‘Ik geloof dat iemand, meerdere zelfs, me hebben gezegd door te gaan met me leven, dus hier ben ik, een cola zou me wel smaken.’
Roy grijnsde, ‘komt er aan. Fijn dat je je weer de draad oppakt van je leven.’
Dylan keek de bar even rond en ontdekte de oude Gabe.
Die zat hem aan te kijken.
Dylan grijnsde, ‘Gabe, je droomt niet. Ik zit hier echt, tijd om verder te gaan.’
Hij pakte zijn glas en nam een slok.
Gabe kon een grijns zelf ook niet laten, ‘fijn dat je je weer onder de mens vertoont. Al plannen wat je gaat doen?’
Dylan schudden zijn hoofd, ‘eerste maar eens beter leren uit de voeten zien te komen met die klote knie.’
Gabe knikte, ‘begrijpe ik, hoe zit het met je handen? Tijdelijk verlamt of niet?’
Dylan keek hem verbaasd aan, ‘euh .. nee die mankeren niks.’
Dylan begreep niet echt wat Gabe bedoelde met zijn opmerking maar dat werd hem als snel duidelijk.
‘Luister jongen’ begon Gabe, ‘ik kan me nog herinneren hoe je amper 16 jaar was een met een oud barrel van een golf volkswagen bij me kwam met de vraag of je de garage mocht gebruiken om dat ding op te knappen, in ruil zou je mij ook helpen. Dat heb je ook gedaan, een jongen die woord houdt, fijn dat ze nog bestaan.’
Dylan knikte, ja dat wist hij nog en hij was erg blij geweest dat Gabe hem die kans had gegeven.
Gabe ging verder, ‘je hebt toen al laten zien dat je aardig je weg weet als het op techniek aankomt, je luistert en neemt alles goed op. Ik mag dan de boel aan Finn Evans hebben overgedragen maar ik woon en klus nog steed in de garage mee. Hoe zou je het vinden als ik eens met Finn ga babbelen om jouw een paar uurtje mee te laten helpen? Je hebt dan wat om handen en kan er nog iets mee verdienen.’
Dylan kon het niet geloven, bod Gabe aan om hem, met hoe nu was te helpen voor wat werk?
‘Dat zou toch top zijn, Dylan?’ Roy onderbrak zijn gedachten en aan zijn gezicht te zien leek hij het een goed voorstel te vinden.
‘Zou hij dat doen? Ik bedoel zou meneer Evans mij, in deze toestand willen helpen?’
‘Ik ga je niks beloven’ zei gabe, ‘maar Finn is een redelijk vent en ik kan aardig lullen, dus dat moet wel goed komen. je hoort wel van mij of Finn als we verder met je willen babbelen.’ Gabe pakte zijn glas en dronk het leeg.
‘Fijn dat je weer onder de mensen komt. Heb je dat barrel nog?’
Dylan knikte, ‘Ja die rijdt als een zonnetje. nu even niet maar pa start en rijdt er af en toe even een stukje mee voor me’ antwoorden Dylan.
Gabe knikte en stak zijn hand op ten teken dat hij ervandoor ging.
Dylan liet het nog even bezinken, misschien dat er toch nog wel hoop was voor hem.
Geen football maar een monteur, heel wat anders maar Gabe had gelijk gehad. 
Hij was best handig geweest met auto’s.


Julia was in alle staten, er was nog zoveel wat ze wilde doen voor ze weg ging.
In haar kamer stonden dozen en tassen die mee moest.
de zomervakantie was snel gegaan, ze had veel tijd doorgebracht in de praktijk bij Josh.
Inmiddels waren de verbouwingen voorbij en woonde hij en Jade boven de praktijk.
Josh had haar nog wat tips gegeven voor haar studie en het deed veel met haar toen uiteindelijk de laatste dag was aangebroken om daar te werken.
In haar laatste dagen had ze Abby Evans de kneepje van het werk geleerd, zij was nieuwe hier in Cottonshall.
haar jongere zusje had ze wel eens met Sophia gezien.
Dylan werkte nu een paar uurtje per week in de garage van de familie Evans, hij leek weer iets om handen te hebben wat afleiden van de ellende van het ongeluk.
Hoewel ze wist dat zijn droom om naar New Haven te gaan hem nog steeds pijnlijk op het hart lag.
Zolang dat ze elkaar kende was Dylan altijd met football bezig en was vastbesloten het te gaan maken als prof.
Dat was nu van de baan, het ging beter en hij wist goed vooruit te komen met behulp van zijn krukken. De brace had hij voor steun om zijn knie niet teveel te belasten.
De keren dat ze elkaar zagen en spraken waren nooit zoals het was geweest.
Er leek wat afstand te zijn, Dylan zei wel dat hij van haar hield maar ergens was ze nog steeds bang dat als zij eenmaal weg was het wel eens een doodlopend spoor kon worden voor hun.
Ze voelde tranen opwellen, niet huilen bracht ze haar zelf tot orde. Dit is wat hij wil dat ik ga doen, me droom waar maken en dierenarts worden.
Vanavond zou er in de Shanty een afscheidsfeestje zijn. Madison en Jade hadden er op gestaan dat te organiseren.

Dylan was bezig de rommel wat op te ruimen.
Hij was op zich best blij met de kans die hij van Finn Evans had gekregen om een paar uurtje te werken.
Gabe had het voor elkaar gekregen hem te overtuigen van zijn mogelijk kwaliteiten.
Vanavond zou er een afscheid zijn in de Shanty voor Julia. zou hij gaan?
de afgelopen weken hadden ze elkaar wel gezien en gesproken maar toch had hij wat afstand gehouden.
Ja, hij hield van haar en dat had hij ook meerdere keren gezegd, maar hij was ook bang voor de toekomst.
Hij zat nu min of meer vast hier in Cottonshall en Julia zou de komende jaren het heel druk hebben met de studie tot dierenarts.
Wat alles ze daar iemand zou ontmoeten? Iemand die haar wel kon bieden wat hij niet meer kon?
Oké, dit was te gek voor woorden! Hij kon dat wel football vergeten maar dat hoefde niet te beteken dat hij ook zijn grote liefde kwijt zou zijn.
Ja, hij zou afstand houden om haar de kans te geven te doen wat ze wilde maar hij zou ook duidelijk zijn in het feit dat hij op haar zou wachten omdat hij van van hield en nog steeds de droom van hun toekomst samen zag.
Zij als dierenarts en hij …. misschien wel als automonteur.


wordt vervolgt .....






vrijdag 8 december 2017

spelletje spelen?: terugblik 2017

we leven in een tijd dat we bijna een zijn geworden met onze laptop, tablet of telefoon.
als je uit eten gaat maken we allemaal we even gauw een foto voor op onze sociaal media, ik maak maar daar ook schuldig aan.
daarom eens wat anders als die dingen of een avondje bank hangen, gezellig een spelletje spelen.

en deze maand is al druk genoeg met de feestdagen voor de deur.
vaak weten we zelf heel goed wat we met die dagen samen gaan doen, en dan bedoel ik niet alleen maar ons zelf vol proppen met al dat lekkere eten en drinken.
daarom een kleine terugblik naar eerder ideeën voor spelletjes.

hier volgen een paar linken naar leuke spelletjes die ook heel geschikt zijn om met de feestdagen uit te proberen.




Harry Potter monopoly

met dank aan me dochter, die dit spel om zelf te maken had gevonden.
we hebben het al een paar keer gespeeld en het is echt super leuk.
je kan in het blog een link vinden om dit spel zelf ook uit te printen en te spelen.





Monopoly Star Wars

oké, niet iedereen is dol op die toverende puber, misschien dat de editie van star wars in monopoly beter bij je past?


en mocht dit hem ook niet worden dan kun je altijd nog de gewone oude vertrouwde versie gebruiken.


Sjoelen

sjoelen doet het altijd goed, bij jong en oud. 
pas wel op dat de sjoelstenen niet in de kerstboom vliegen!




dokter Bibber: Verschrikkelijke Ikke

voor de iets kleiner onder ons is dokter bibber erg leuk om te spelen, of je nu gaat voor de minions versie of de vertrouwde oude versie.
het schrik vermogen bij het afgaan van het alarm is bij beiden even hoog.




in deze laatste dagen van 2017 is misschien het zo samen zijn al voldoende is.
waar de een gezellig spelletjes gaat spelen zal de andere misschien onder uit hangen en films kijken, alleen of met familie en vrienden.
misschien dat met de gezelligheid van de kerstboom het samenzijn al voldoende is, kerst is zo een tijd waar we toch wel samen komen en daar hoeft de stroom niet voor uit te vallen.
hoe je deze dagen ook door brengt, veel plezier en hele fijne feestdagen gewenst!


tot het volgende blog ......


donderdag 7 december 2017

Burn-out bij scholieren

hoofdpijnaanvallen, buikpijn, sneller moe. lange dagen op school en dan ook nog huiswerk om te maken of je suf leren voor toetsen, soms wel 4 op één dag.
het examen jaar, waarin vele jongeren zichzelf niet meer terug kennen, en soms enorm angstige, emotionele, neerslachtige kinderen worden. 
allemaal voor een ceremoniële afsluiting van een zwart jaar.

hoe vaak burn-out voorkomt onder scholieren, is niet bekend. er is nog geen onderzoek naar gedaan en een cijfermatige onderbouwing is niet mogelijk doordat de diagnose bij kinderen officieel niet bestaat. de behandeling wordt dan ook niet vergoed.
ze komen dan vanwege paniekaanvallen, of angststoornissen, of depressie, of agressie terecht bij een psycholoog.
er wordt nu ook meer gevergd van kinderen dan vroeger. dat hangt samen met de prestatiemaatschappij, en dat zie je al op de basisschool. er moet getoetst worden, en er wordt nog meer getoetst, en nog eens een keer getoetst worden.

een burn-out komt doordat je je lichaam en geest over een langere periode te weinig rust hebt gegeven. het is het resultaat van constante stress en het niet luisteren naar je grenzen. je wilt nog van alles, maar je lichaam en geest weigeren mee te werken. 
je moet dus noodgedwongen rust nemen omdat je letterlijk op bent.

10 SIGNALEN BURN-OUT

1. constant stressgevoel
2. slaapproblemen
3. geen zin in school/werk
4. geen zin in eten
5. nek- en hoofdpijn
6. paniekaanvallen
7. concentratieproblemen
8. huilbuien
9. faalangst
10. hartkloppingen

het is toch nog een soort taboe. als je het niet hebt meegemaakt, weet je niet hoe dit als een bom kan inslaan.
de term burn-out werd begin jaren zeventig in Amerika geïntroduceerd voor een combinatie van fysieke en geestelijke klachten die maken dat iemand totaal is ‘opgebrand’. 
de simpelste taken lijken onoverkomelijk, er is een gebrek aan energie, er zijn concentratiestoornissen, slaapstoornissen, agressie en depressie. 
de diagnose is niet opgenomen in het handboek DSM (Diagnostic & Statistical Manual of Mental Disorders).

tot het volgende blog ...


woensdag 6 december 2017

#postcrossing#85

hoi hoi,
nieuwe week en een nieuwe postcrossing!
gisteren stond er al een blog online over het punt dat ik deze week weer voor een paar uurtjes ga werken.
daarom zijn de tijden van de woensdag en donderdag even aangepast.
op deze dagen zal ik het blog rond 07.30 al online zetten.
verder blijft op woensdag postcrossing gewoon het zelfde, en dat geld voor de donderdag ook.
alleen de tijd is dus even wat vervroegd.
voorlopig wil ik het zo even houden en zien hoe het gaat.
mocht het toch niet helemaal werken zo als nu gepland, dan zal ik de boel eens onder de loep gaan nemen en misschien alles wel gaan om gooien.
maar dat heeft niet me eerst voorkeur omdat sommige mensen nu zo gewend zijn aan op wat voor dagen blogs online komen en welke onderwerpen dat kunnen zijn.
en dan bedoel ik de ander onderdelen van het weblog als spelletje spelen, de oude doos of kattenstreken.
dus we gaan het zo even proberen, voor mij hoeft het geen probleem te zijn, ben vaak al rond 6 uur wakker. lang leven een kat die zijn eten wil en een hond van me dochter die na het voeren van de kat naar buiten wil. teamwork van hond en kat om mij uit bed te krijgen!

goed, gaan we over naar waar het omdraait in dit blog, kaarten sturen en ontvangen.
de kaarten die ik heb ontvangen waar er deze week nul.
en dat geeft niks, we hebben het al vaker mee gemaakt dat je weken niks hebt en dan op eens 4 tegelijk.
van de kaarten die ik zelf heb verstuurd is de kaart van vorige week naar Duitsland naar 5 dagen en 632 km te hebben gereisd aangekomen is, hoewel ik denk dat de kaart er eerder was en pas op de 5de dag is geregistreerd.
het viel namelijk op een zondag en ik denk dat net als hier ook in Duitsland geen post wordt bezorgt.
verder zijn uit postcrossing 83, Taiwan en postcrossing 81, Rusland die kaarten nog niet aangekomen.
we wachten dus nog even af tot deze er zijn.

deze week er er weer een kaart op de brievenbus gegaan.
en deze kaart gaat naar Finland, de kaart zal een afstand van 1583 km gaan afleggen voor die ergens op de deurmat gaat vallen.
dit wordt me 3de kaart die naar Finland gaat.
het standaard groetjes en happy postcrossing heb ik deze keer weg gehouden op verzoek van de ontvanger van deze kaart.
ik heb iets verteld over me dochter en haar aankomende verjaardag en het verrassingsfeestje die is gepland.

en zo komen we weer bijna aan het einde van postcrossing van deze week.
met nog twee weken te gaan tot aan de vakantie met de kerst en jaarswisseling.
volgende week gaat er gewoon weer één kaart uit maar de week daarop worden het er twee die er op uit worden gestuurd.
van 22 december 2017 tm 07 januari 2018 is er dan geen weblog!
de eerst volgende postcrossing is dan op 10 januari 2018 en dan gaan er ook weer 2 kaarten uit.
rest mij voor nu om jullie weer te bedanken en graag tot volgende week .....






dinsdag 5 december 2017

weer aan de slag

ik heb een tijdje terug al in het blog van stand van zaken aangegeven dat ik weer een paar uurtjes ga werken.
en deze week is het zo ver, het gaat sneller als verwacht maar ik heb er wel zin.

nog even in het kort: ik heb een uitkering, ik ben door mijn medische beperkingen niet meer echt geschikt voor de arbeidsmarkt. hoewel er misschien nog een klein kansje is dat ik ooit wel erg aan de slag kan ben ik dus niet officieel afgekeurd maar staat er een soort van aantekening dat het moeilijk is voor mij om werk te vinden.
echter is er sinds vorig jaar een nieuwe wet gekomen waarbij mensen met een uitkering een tegenprestatie moeten doen voor hun geld.
ik zie er geen problemen in, werk is werk en ik ontvang iedere maand nu me geld door er iets voor de doen.
het spreekwoordelijke 'handje ophouden en vangen' is dan weg, ik doe er iets voor, zo zie ik het.

voordat ik eind 2012 thuis kwam te zitten als mantelzorger voor mijn terminale zieke vader, werkte ik bij de sociale werkplaats in Goes.
ik had het er prima naar me zin en het zou ook de bedoeling zijn geweest dat ik weer terug zou gaan.
dit liep dus even anders, in juni 2013 overleed me vader en toen ik aangaf weer terug te willen, werd gezegd dat door me medische beperkingen ze het risico niet meer wilde nemen dat er iets kon gebeuren op de werkvloer door mij botontkalking.
goed, dan zit je dus thuis, toen kwam de zorg voor me dochter die ook het nodig heeft gehad en nog steeds wat problemen heeft.
echter is mijn medische situatie niet veranderd maar mag ik nu op eens wel werk gaan doen.
klinkt allemaal wat krom, maar ik vind het allemaal wel best.
ik heb weer wat om handen en kan zo weer andere mensen leren kennen.

vorige week heb ik een gesprek gehad en ga van af deze week tot eind januari proefdraaien bij het Loods 3, van het Leger Des Heils.
hier is een kringloopwinkel, Loods 3 en daar komen spullen voor binnen, dit moet worden uitgezocht, zo nodig schoonmaken en dan prijzen en in de winkel zetten.
daar naast zijn er nog genoeg andere dingen die er gedaan worden, maar daar schrijf ik later wel meer over.

voorlopig ga ik dus aan de slag op de woensdag en de donderdag ochtend.
dit betekend dat deze ochtend het blog wel online komt maar iets vroeger dan je gewend bent.
nu is het rond 09.00 dat het blog online komt en dat gaat nu veranderen naar het tijdstip van ongeveer 07.30.
vroeg ik weet het maar ik breng eerst me dochter naar school en dan ga ik naar me werkplekje.
op woensdag blijft het blog van postcrossing en op donderdag blijft ook één keer per maand het blog van kattenstreken en op de overige dagen waar ik dan over heb geschreven. de tijd van online veranderd dus alleen.

dus rond 07.30 komt op woensdag en donderdag vanaf deze week het blog online in verband met me nieuwe werkzaamheden.
voorlopig wil ik het zo proberen maar het kan ook zijn dat ik vanaf 2018 alle blog op een nieuwe, maar later tijdstip online ga zetten.

voorlopig ziet het er nu zo uit:
maandag: geen blog
dinsdag: 09.00
woensdag: 07.30
donderdag: 07.30
vrijdag: 09.00
zaterdag: geen blog
zondag: 10.00

in de toekomst zal ik mogelijk er ook meer over gaan schrijven.
deze organisatie heeft naast de kringloopwinkel nog veel meer dingen die ze doen en die bij Loods 3 gedaan kunnen worden.
ik wil hier zeker jullie meer over gaan vertellen.
voor nu iedereen bedankt en ik heb er zin in om weer een paar uurtjes per week aan de slag te kunnen.

tot het volgende blog ...



zondag 3 december 2017

deel 2: verloren dromen

deel 1 gemist hier volgt een link er naar:

https://scoozie-mouse.blogspot.nl/2017/11/deel-1-verloren-dromen.html

en dan volg hier het 2de deel van verloren dromen, veel lees plezier!




                                    Verloren Dromen

Beiden teams hadden zich op gesteld om richting het veld te gaan.
Buiten kon je het geschreeuw horen van het publiek.
Dylan wist dat zijn ouders, Julia en grootouders op de tribune zaten.
Iemand gaf hem een duw, ‘Coleman! succes, dat het beste team mag winnen.’
Bobby Hunt had zijn hand uitgestoken naar hem.
Dylan gaf hem die hand, ‘dank je, jullie ook succes en bedenk dat jullie volgend jaar staan waar wij nu staan. dus ergens in het tweede zit de nieuwe Hunt die klaar is om jouw het gras onder de voeten te maaien.’
Bobby begon te lachen, ‘shit man! zo had ik het zelf nog niet gezien. maar zonder dolle, succes en ik hoop dat je ooit die footballer word waar van ik kan zeggen: daar zat ik bij op school en heb ik nog tegen gespeeld.’
Dylan moest grijnzen, ‘dank je.’
Coach Roy gaf het sein dat ze het veld op konden.
Onder luid gejuich werden de teams ontvangen. De directeur van de school sprak het publiek en de teams nog een keer toe.
En kort daarna klonk het startsein van de wedstrijd.
De derde en vierdejaars waar dichtbij elkaar gewaagd kwa het spelen, beiden teams deden het goed.
Het publiek was enthousiast, de cheerleaders zweepte het publiek steeds meer op.
Na de eerste helft stond het 2-1 voor de vierdejaars, maar na de halftime werd dit snel 2-2 door een score van Bobby Hunt.
Dylan was aanzet, hij maakte een goede kans om er 3-2 van te gaan maken.
Hij rende en ontweek, het publiek schreeuwde zijn naam, hij maakte zich op om te scoren en ….. met een wilde schreeuw van pijn gleed hij over het gras.
Hij schreeuwde het uit en greep naar zijn knie.
Er viel bijna een doodse stilte en iedereen leek zijn adem in te houden.
Roy schreeuwde om de medische zorg en sprintte het veld over naar Dylan die het nog steeds uitschreeuwde overduidelijk van de pijn.
De andere spelers verzamelde zich om hem heen om polshoogte te nemen.
Het zorgteam ontfermde zich over Dylan, Roy stuurde de andere speler naar de kant.
Julia was geschrokken de tribune afgekomen en was met de ouders en grootouders naar beneden gegaan.
Roy stond te praten met iemand van het zorgteam en kwam hun richting op.
‘Het ziet er niet goed uit, ik ga bellen voor een ambulance zodat hij naar het 
ziekenhuis kan voor betere medische zorg’.
Julia liep zonder te vragen het veld op naar Dylan.
Binnen een kwartier was de ambulance er en werd Dylan overgebracht naar het ziekenhuis, Julia weigerde bij hem vandaan te gaan.
De familie Coleman volgde in hun eigen auto de ambulance naar het ziekenhuis
Roy liet de spelers weten ook mee te gaan om op de hoogte te blijven toestaan van Dylan.
Bobby Hunt was krijtwit van schrik, maar niemand leek dit door te hebben.

Julia mocht niet bij Dylan blijven terwijl ze hem verder onderzochten en foto’s gingen maken van zijn knie.
met iets tegenzin liet ze zich naar de familiekamer brengen waar Grace en Silas Coleman, de ouders van Dylan zaten te wachten.
Ook Lambert en Olivia Coleman waren daar en ze zag dat Roy er ook zat. Die zat met Lambert te praten.
Julia stapte binnen en voelde zich ontredderd, ze wilde wat doen maar kon niks doen. Sporen van tranen waren nog zichtbaar op haar gezicht.
Olivia stond op en sloeg haar armen rond het meisje, ‘kop op meid! Dylan is een sterke knul, hij komt er heus wel weer bovenop.’
Grace Coleman klopte op de stoel naast haar, gebarend dat Julia moest komen zitten.
Silas Coleman stond op, in het voorbijgaan van Julia legde hij een hand op haar schouder, ‘ga zitten, ik zal een thee voor je halen.’
Julia ging zitten en Grace pakte haar hand vast, ‘Olivia heeft gelijk, Dylan is sterk. Voor je het weet is hij weer er bovenop en zijn jullie samen op weg naar jullie studieplek.’
Julia leek er niet zo zeker van, zo sterk was Dylan niet geweest. Hij had gehuild van de pijn tot de verpleger hem iets had gegeven om te pijn dragelijk te maken.
En ze had wel gezien dat je geen verpleegkundige hoeft te zijn om te zien dat die knie er niet goed uit zag.
Wat zou er nu gebeuren? Hoe zou het met de studie en de football carrière gaan van Dylan?
De moed zakte Julia in haar schoenen.
De zorgen die Julia had gehad waren niet voor niks geweest.
Een arts was gekomen en had hun uitgelegd dat de zaken er niet zo goed uit zagen voor Dylan.
De knieschijf was gescheurd, hiervoor was een operatie nodig om een zuggertung te plaatsen.
Dit hield in dat dunne metalen pinnen, vlechtdraad en enkele schroeven werden geplaatst in de knie van Dylan voor zijn genezing.
Om de kans zo klein mogelijk te houden op nabloedingen of ontstekingen te voorkomen moest hij de eerste zes weken rust houden met zijn knie.
Daarna zou hij aan een herstel kunnen beginnen met oefeningen voor zijn knie.
Maar het kon wel een jaar duren voor alles goed was herstelt, als hij nog volledig herstelde.
Niemand had wat gezegd maar iedereen had het wel gedacht, dat wist Julia zeker.
Dylan kon New Haven wel vergeten, nu en misschien wel voor altijd.
Zijn droom was in duigen gevallen en ze vreesde voor hoe hij er onder zou zijn.

Dylan had nog ruim een week in het ziekenhuis gelegen voor hij naar huis mocht.
In huis hadden ze de serre leeg gehaald en omgetoverd tot zijn plek.
Door het raam keek hij op de tuin.
Wat hem niks kon schelen, hij was kort in zijn antwoorden.
Julia probeerde geduldig te zijn maar toen ze hem een kus had willen geven had hij zijn hoofd weggedraaid en gevraagd of ze weg wilde gaan.
Julia had geweigerd waarop Dylan haar boos had aan gekeken en had gezegd  dat ze geen medelijden hoefde te hebben met hem door zijn handicap.
Haar woorden dat ze hem niet als een gehandicapte zag en ze nog steeds van hem hield hadden geen effect gehad.
Huilend had ze haar hart gelucht bij Grace, die ook al de nodige nare woorden had gekregen van haar zoon.
‘Dylan moet vrede vinden met zijn situatie en dat zal voor ons niet gemakkelijk gaan worden’ had Grace gezegd.
Julia had dit begrepen, ‘ik ben wel degene die straks naar Minnesota gaat en kan gaan doen wat ik wilde. Hij blijft hier en ik ben bang dat dit alles tussen ons komt te staan omdat zijn droom kapot is’ had Julia geantwoordt.
Grace had haar begrepen en belooft dat ze wat er ook zou gebeuren voor Julia zou zijn als dat nodig was.
Maar tijd hadden ze nu allemaal nodig, vooral Dylan.

De dagen gingen langzaam voorbij, zo voelde het voor Dylan dan.
Er waren nu ruim 7 weken voorbij sinds het ongeluk.
Dokter Jaxon Aldrett liet regelmatig zijn gezicht zien om te vragen hoe het ging.
Steenvast bleef Dylan antwoorden met “het zelfde als gisteren”.
Julia bleef komen en probeerde tot hem door te dringen maar niks leek uit te maken wat ze zei.
Zelf toen ze voorstelde om haar studie dan uit te stellen reageerde hij niet.
De examens waren inmiddels achter de rug en Dylan had onder begeleiding van een leerkracht thuis zijn examens mogen maken omdat er bijzonder omstandigheden waren voor hem.
Het kon hem allemaal niet zoveel schelen of hij nu wel of niet zou slagen.
Hoewel hij niks had gezegd maakt hij zich toch wel een beetje zorgen om Julia.
Zou ze echt hier gaan blijven? Nee, dat kon ze niet maken. Dat zijn droom naar de haaien was al erg genoeg, zij mocht niet opgeven om die van haar waar te maken.
Ze had een fantastische kans om in Minnesota aan haar opleiding te starten.
Hij hield van haar en wilde haar niet weerhouden van haar kansen. Een steek binnen in hem maakt hem duidelijk dat hij bang was haar kwijt te raken.
En dat was dan zijn eigen schuld besefte hij.
‘Goedemiddag Dylan! hoe is ons humeur vandaag?’ , de vrolijk stem van Elena klonk door het huis.
Elena was de fysiotherapeut die aan huis kwam om oefeningen met hem te gaan doen om zo weer op de been te komen.
Dylan zuchten, waarom was ze zo vrolijk? wist ze niet hoe pijnlijk het voor hem was.
Natuurlijk wist ze dat, ze had het gezegd maar dat het erbij hoorde en dat het minder zou worden.
In de deuropening van de serre verscheen Elena, ‘o,o, aan je gezicht kan ik nu al zien dat je het zonnetje in huis weer bent vandaag.’
Dylan bromde iets wat niet was te verstaan.

Roy stond in de kleedkamer, de derde jaars hadden net hun training gehad.
Hij zou zo snel naar huis gaan om de douchen en om te kleden.
De vierdejaars zouden vandaag hun diploma ontvangen.
Hij hoorde een deur achter zich op gaan, toen hij omdraaide zag hij Bobby Hunt staan.
De jongen zag er verloren uit en hij wist dat het ongelukje op het veld hem dwars zat.
‘Je ziet er uit alsof je door een truck ben overreden, jongen’ zei Roy terwijl hij gebaarde dat Bobby moest gaan zitten.
Bobby ging zitten en zuchten diep, ‘ik voel me verschrikkelijk! Ik heb Dylan zijn droom om zeep geholpen.’
Roy ging naast hem zitten, ‘Bobby, het was een stom ongeluk! Je kon toe van te voren ook niet bedenken dat deze actie om Dylan te blokkeren tijdens het scoren zo zou aflopen?’
Bobby schudden zijn hoofd.
‘nou dan’ vervolgde Roy, ‘je hebt hem ongelukkig geraakt en daarbij heb je zijn knie gescheurd, per ongeluk, dat wil zeggen dat je er niks aan kan doen. Ik snap dat je je schuldig voelt maar geloof me Dylan komt er wel weer bovenop, hij is taaier dan je denkt, Hij zal het alleen zelf ook nog even moet inzien.’
‘Hij schijnt nogal boos en kortaf te zijn tegen Julia en zijn familie, heb ik gehoord? ‘ zei Bobby.
Roy knikte, ‘klopt wel, tegen mij was hij ook nogal kort, ik prik er wel doorheen. Julia heeft het er moeilijk mee en ik denk dat dit wel eens het einde van hun relatie kan zijn als Dylan zo blijft, arme meid.’
‘Dat zou heel jammer zijn, die twee zijn al zo lang samen. Elke gozer hier op school weet dat je van Julia Miller afblijft …. tenzij je levensmoe bent.’ grinnikte Bobby.
Roy moest er ook om lachen, het klopte wel wat die jongen zei.
‘Geef het wat tijd, dat zegt zij opa ook. Hij heeft tijd nodig om vrede te vinden met zichzelf en laten we hopen dat hij niet te veel schade maakt rond zich door mensen te kwetsen.’
Roy en Bobby zaten nog even te praten maar toen moest Roy echt weg anders zou het de diploma uitreiking van de vierdejaars missen.

wordt vervolgt ..... 


vrijdag 1 december 2017

pin-ups van weleer

ken jij ze nog? Clark Gable, Elizabeth Taylor en Bo Derek? 
het woord pin-up kreeg je als je de stempel mooi of knap had, je foto hing mogelijk bij vele aan de muur die jouw bewonderde.
tegenwoordig denken we bij een pin-up aan dames die weinig te verbergen hebben.
maar dat was vroeger toch net even anders.



CLARK GABLE (1930)
hij won een Oscar, werd ook wel eens “The King of Hollywood" genoemd, tekende een contract bij MGM in de jaren 1930 en speelde altijd met de belangrijkste actrices mee. 
zijn bekendste film was “Gone with the Wind.” 





Taylor wordt soms wel eens een van de mooiste actrices aller tijden genoemd. 
ze kreeg verschillende Academy awards voor haar rolletjes in in "Butterfield 8" (1960) en "Who's afraid of Virginia Woolf?" (1965.) 
haar privéleven kreeg soms zelfs meer aandacht door haar notoire relaties en huwelijken. 
ze speelde mee in “Cat on a Hot Tin Roof" (1958) en "Cleopatra" (1963).

MARLON BRANDO (1954)
Brando werd meermaals wel eens de "bad boy" genoemd. 
hij kreeg zijn cultstatus dankzij "Streetcar Named Desire" (1951). 
hij won twee Academy Awards voor de films “On the Waterfront” (1954) en "The Godfather” (1972.)






BRIGITTE BARDOT (1960)
de Franse actrice en model was een populair sekssymbool in de jaren 50 en 60. 
ze werd vooral bekend door haar rol in de controversiële film “And God Created Woman” (1956), waarin zowaar naaktscènes voorkwamen.



SIDNEY POITIER (1965)
de eerste zwarte acteur die een Academy Award  won als beste acteur voor zijn rol in “Lilies of the Field” (1963.) 
hij speelde ook mee in “To Sir, with Love,” “In the Heat of the Night” en “Guess Who's Coming to Dinner.” 
hij was de eerste Afro-Amerikaan die ooit de status van sekssymbool kreeg.




(bron: msn.nl)

tot het volgende blog ....